Lorelei Am Rhein

Weeping

2012-01-31T23:35:00.002+02:00

Πίνακας

του

Rembrandt Harmenszoon van Rijn

(born July 15, 1606, Leiden, Netherlands,

died October 4, 1669, Amsterdam)

Landscape with a Stone Bridge

c. 1638

Oil on panel, 29,5 x 42,5 cm

Rijksmuseum, Amsterdam

Εκεί στο βάθος του δρόμου

που στέκει μια ιτιά ακίνητη θαρρείς

και ίσια, στητή την βλέπεις

δυνατή κι αρυτίδωτη

γεμάτη εύμορφους ανθούς

και ζωηρά φυλλώματα

σε όλες του πράσινου βαθιές τις αποχρώσεις

μα εσωτερικά σκυφτη

Κανένας δεν τη βλέπει να σκύβει την ιτιά

κανείς απ' τους διαβάτες που περνάνε βιαστικά

δεν διαπερνά τους κλώνους και τα φύλλα

να φτάσει στου κορμού της τους καφετιούς φλοιούς

με τους πικρούς χυμούς τους.

Αυτή η ιτιά με τα πελώρια μάτια

με τα χλωμά και λυπημένα χέρια

που γέρνουν γιατί έτσι ονοματίστηκε

και κλαίουσα τη λένε

μα, πώς αλλιώς;

Ποιο άλλο όνομα θα ταίριαζε σε κείνη;

Στέκει στο σούρουπο στητή

αγέρωχη, πανώρια και μονάχη

φρουρός, θαρρείς, των μυστικών
του δρόμου περασμάτων
κι εκειών των άλλων
των σκοτεινών των μυστικών

που ξεπηδούν από του νου

τα δυσθεώρητα βάθη.

Κάτια Ξ.

Ιανουάριος 2012

Broken Dreams

2012-01-28T21:57:00.000+02:00

Θεόδωρος Αγγελόπουλος

"Το Βλέμμα του Οδυσσέα"

A Faery Tale

2012-01-14T16:50:00.003+02:00

Πίνακες

του

George Frederick Watts,

(born Feb. 23, 1817, London,

died July 1, 1904, Compton, Surrey, England.)

Choosing

Μες τα χρυσά σου πούπουλα

φωλιάζει ένα όνειρο

έρχεται από μακριά

από παγωμένους ορεινούς τόπους

από σιντεφένια σύννεφα

από γέλια παιδιών και δάκρυα αγγέλων

Φύλαξέ μου το όνειρο ζεστό

κράτησέ το στην αγκαλιά σου

κάθε νύχτα να το γλυκοφιλάς

και κάθε πρωί να το αφήνεις να πετά

παρέα με τα χερουβείμ

στους ουρανούς της καρδιάς σου.

Κάτια Ξ

Ιανουάριος 2012

Sir Galahad

Ερινύες

2012-01-05T13:50:00.000+02:00

Πίνακας

του

William-Adolphe Bouguereau

(born Nov. 30, 1825, La Rochelle, France,

died Aug. 19, 1905, La Rochelle)

Orestes Pursued by the Furies, 1862

Oil on canvas

Οι Ερινύες ξόδεψαν

και το τελευταίο τους νόμισμα

πάνω στην πέτρα χάραξαν τα ονόματά μας

σε κέρατα ταύρων τραγούδησαν

τραγούδι οργισμένο

και τύλιξαν σε δάκρυα λησμονιάς

τα βλέφαρά μας

τρυπώντας μας τους κερατοειδείς

με ανελέητο φως

Κι ύστερα βούτηξαν πάλι

στα βαθιά σκοτάδια.

Μόνο η πέτρα μένει πια

τις Ερινύες μας

να θυμίζει.

Κάτια Ξ.

Ιανουάριος 2012

A Happy 2012 !

2011-12-30T13:58:00.002+02:00

May the
New Year 2012

be
Happy and Prosperous

to all of us!

A Happy New Year !!!

Katia X.

December 2011

Τα ίχνη

2011-12-27T13:53:00.003+02:00

Για πολύ μικρό διάστημα, θα φύγουμε από τις υπέροχες κλασσικές νότες,

για να απολαύσουμε το κομμάτι του Δήμου Μούτση,

σε ποίηση ΓΙΩΡΓΟΥ ΣΕΦΕΡΗ,

"Είναι παλιό το λιμάνι".

Θα προτιμούσα κάποια άλλη εκτέλεση, που όμως, δεν βρήκα.

Παρ' όλα αυτά, το χορωδιακό μέρος είναι εξαιρετικό!

Enjoy!

Πίνακας

του

Pieter Bruegel, the Elder

(born c. 1525, probably Breda, duchy of Brabant, now in the Netherlands,

died Sept. 5/9, 1569, Brussels [now in Belgium)

The Hunters in the Snow (January)

1565

Oil on panel, 117 x 162 cm

Kunsthistorisches Museum, Vienna

Detail

Τα ίχνη Σου ακολουθώ

πάνω στο χιόνι

με κατευθύνουν σε χαράδρες και κορφές

σ' ανασασμό και δάκρυ

σε άγρια χιονοθύελλα που την ψυχή παγώνει

κι ύστερα σε υπήνεμη πλαγιά

κάτω από δέντρα φουντωτά

καρπούς και γλυκολάλητα φυλλώματα γεμάτα.

Τα ίχνη Σου ακολουθώ

εδώ και χρόνους

γεμάτους ζόφο και αντάρα

ανάμεσα σε δηλητηριώδεις κισσούς

και απειλητικά μαυρόκλαδα, γεμάτα αγκάθια
που τα βλέφαρα ματώνουν
και τις παρειές τρυπούν

Χρόνους ατέρμονους
ψάχνω τα ίχνη
και το λιμάνι μου δεν βρίσκω...

και το λιμάνι μου

δεν βρίσκω...

Κάτια Ξ

Δεκέμβριος 2011

Το Φίλημα

2011-12-23T19:07:00.000+02:00

Πίνακας

του

Andrea Mantegna

(born 1431, Isola di Cartura [near Vicenza], Republic of Venice-Italy,

died Sept. 13, 1506, Mantua)

San Zeno Polyptych (central panel)

1457-60

Tempera on panel, 220 x 115 cm

San Zeno, Verona

Detail

Το φίλημα προάγγελος ευδαιμονίας

προλαλητής αγαστής, παλλόμενης σαγήνης

το φίλημα στα χείλη απαλό

ύδωρ και μέλι

νέκταρ κι ευωδία

βάλσαμο στην καρδιά

πρωτοφανέρωτη Άνοιξη

στην σκοτεινιά του Χειμώνα.

Κάτια Ξ.

Δεκέμβριος 2011

Το πόθεν έ(αί)σχε(ο)ς των πολιτικών

2011-12-21T15:59:00.003+02:00

Painting
by

Giulio Romano

(original name Giulio Pippi)

(born 1492/99, Rome, Italy,

died Nov. 1, 1546, Mantua, Duchy of Mantua)

The references of the painting are crystal clear.

Jupiter: Corruption through power and money

Olympias: The person willing to be corrupted.

Jupiter Seducing Olympias

1526-28

Fresco

Sala di Psyche, Palazzo del Tè, Mantua

Είναι απίστευτο, το πώς το πόθεν έ(αί)σχε(ο)ς των πολιτικών της Ελλάδας, δεν έχει αλλάξει από το 2008, από τότε, δηλαδή, που έγινε αυτή η ανάρτηση!

Και όχι μόνον δεν έχει αλλάξει, (αυτοί έγιναν πλουσιότεροι, αναιδέστεροι και περισσότερο αλαζόνες), αλλά εν μέσω οικονομικής κρίσης, αυτοί οι άνθρωποι πλέον, προκαλούν απροκάλυπτα με τις υπόγειες κινήσεις τους, που βλέπουν το φως της δημοσιότητας μεν, χωρίς να αναφέρονται, όμως, τα συγκεκριμένα ονόματα.

Άλλωστε, είναι και αισθητικά απαράδεκτο, βΟλευτές-καλοβολεμένοι, τερατωδών διαστάσεων και κιλών, (φάτε-φάτε, που έλεγε και ο παλιός, καλός κωμικός)

να καλούν τον πολίτη σε αιματηρή λιτότητα!

ΑΣ ΤΟΥΣ ΜΑΥΡΙΣΟΥΜΕ!

ΑΣ ΤΟΥΣ ΣΤΕΙΛΟΥΜΕ ΣΠΙΤΙ ΤΟΥΣ!

ΜΠΟΡΟΥΜΕ!

Ας έρθουν στην ελληνική βουλή νέα, φρέσκα και προς το παρόν αδιάφθορα πρόσωπα...

Μέχρι να διαβρωθούν, αν κάποια στιγμή διαβρωθούν κι αυτοί, βλέπουμε...

Κάτια Ξ.

Δεκέμβριος 2011

Ηδεία Προσμονή

2011-12-17T11:46:00.000+02:00

Πίνακας

του

Giovanni Battista Tiepolo

(born March 5, 1696, Venice-Italy,

died March 27, 1770, Madrid, Spain)

Apollo and Diana

1757

Fresco, 200 x 185 cm

Villa Valmarana, Vicenza

Αρμονία και Φως

Όνειρα ανατέλλουν σε ροδαλούς ορίζοντες

Γέλια παιδιών και ψίθυροι

Ψωμί και κρασί στο τραπέζι

ρουμπινί, γλυκό, μεθυστικό

Όμορφη και γλυκιά η ζάλη των ονείρων

άρπα που ξελογιάζει την ψυχή μου

ανέμη παραμυθιού που υφαίνει

μεταξωτά υφάδια σε βλέφαρα γερμένα

παραδομένα σε ηδεία προσμονή.

Κάτια Ξ.

Δεκέμβριος 2011

Rejoice!

2011-12-13T10:54:00.000+02:00

Πίνακας

του

Rogier van der Weyden

~Flemish painter~

(born 1399/1400, Tournai, France,

died June 18, 1464, Brussels)

St Luke Drawing the Portrait of the Madonna

c. 1450

Oil on oak panel, 138 x 110 cm

Alte Pinakothek, Munich

Joy over Grief

Light over Darkness

Life over Death

Rejoice!

Katia X.

December 2011

Αμάγαλμα

2011-12-11T13:32:00.000+02:00

Πίνακες του

Francesco Maffei

~Italian painter~

(Born Vicenza 1605, Died Padova, 2 July 1660)

Perseus Cuts the Medusa's Head Off

Οι ατραποί κλειστές

και η δύναμη των λόγων τυφλωμένη από τα μάταια φώτα

Λάμψεις με κοφτερούς κυνόδοντες

κι ασύμμετρες παρορμήσεις του παραλόγου

Η χορταριασμένη δίοδος ανάμεσα στα ακρωτηριασμένα αγάλματα

αυτή, που με την φαρμακερή ευλάβεια

ενός καταραμένου αγγέλου, ακολουθείς

ως μόλις να εξέπεσες από τον παράδεισο,

ίσια στο ζοφερό και δύσοσμο γοργόνειο σε οδηγεί...

ΠΕΤΡΑ...πέτρα θα γίνεις...

Κάτια Ξ.

Νοέμβριος 2011

Perseus Liberating Andromeda

Nativity

2011-12-09T00:00:00.001+02:00

Πίνακας

του

Domenico Ghirlandaio

(Domenico di Tommaso Bigordi)

(born 1449, Florence [Italy]—died Jan. 11, 1494, Florence)

Adoration of the Shepherds

1483-85

Panel, 167 x 167 cm

Santa Trinità, Florence

Διαμάντι λάμπει στην παγωμένη νύχτα

το ανέσπερο Σου φως

ταπεινά τα δώρα που Σού φέρνω

μα της χαράς τα δάκρυα καυτά

διαλύουν τις βαριές σκιές

που κρύβονται

πίσω από τα παραπετάσματα του νου

τα σκοτεινά κι ανήλια

Κάτια Ξ

Δεκέμβριος 2011

Walpurgisnacht

2011-12-07T11:12:00.002+02:00

Κάτι από τα παλιά μου, που αγαπώ...

Εν όψει του παγωμένου Χειμώνα,

ας αναπολήσουμε τις μαγεμένες ανοιξιάτικες και καλοκαιρινές νύχτες...

Κλωθογυρίζοντας του θέρους τις ανέμες

μεταξωτά τα νήματα σε ντελικάτα δάχτυλα

λιναριού κόμποι σε βρεγμένα χείλια

σαλιωμένη ρόκα με ακίδες που τρυπούν

σιωπές σε ανήλιαγες κάμαρες

με αψίδες χαμηλωμένες να χαϊδεύουν

και να γητεύουν τις μοίρες

η Κλωθώ σιγομουρμουρίζει

και η Λάχεσις λαγοκοιμάται

η Άτροπος υφαίνει

και η Βαλπουργιανή επιβλέπει

τα έργα τα συντελεσθέντα

σε υψιπύργια σιωπηλά

δεμένοι σε πλεξούδες χρυσαφιές

είναι οι κρίνοι του κήπου σου

του μυστικού

με ατραπούς του Μέλανος Δρυμού

και φθόγγους πνιγμένους

και σε ήχους πλάγιους παιγμένους

κλωθογυρίζω

και γυρίζω

πλέκω και περιπλέκω

τα νήματά σου στην καρδιά μου

την ηδονή σου

στο κορμί μου

σε μυστικά περάσματα

και σε φιλήματα

γίνομαι η Λάχεσις

και η Κλωθώ

και η Άτροπός σου

και σε τυλίγω

σε ιστό της

Βαλπουργίας

μαγικό

Κάτια Ξ. Δεκέμβριος 2011

Σημ.Η Φωτογραφία τραβήχτηκε

από εμένα στις 10/7/06 15:42μμ

στο Lindau- Germany

Nano politics...

2011-12-03T17:02:00.000+02:00

...and Nano politicians...

Πίνακας

του

Lucas Cranach, the Elder

(born 1472, Cranach, bishopric of Bamberg [now Kronach, Germany],

died October 16, 1553, Weimar, Saxe-Weimar)

The Judgment of Paris

c. 1513

Oil and tempera on limewood, 43 x 32 cm

Kimbell Art Museum, Fort Worth

Detail of the painting

Δύο "ηγέτες" νανοειδούς πολιτικού διαμετρήματος,

η Angela Merkel - "L'Europe c’est Moi"

και ο Nicolas Sarkozy - "Jawohl meine frau Merkel",

θα αποφασίσουν για το μέλλον της Ευρώπης!

Οποία παρακμή!

Κάτια Ξ.

Δεκέμβριος 2011

Να Δώσει Ζωή...

2011-11-25T22:26:00.001+02:00

Πίνακας
του

Andrea da Firenze

(Andrea di Bonaiuti)

Florentine fresco painter

(flourished c. 1346—died after May 16, 1379) Florentine fresco painter

Way of Salvation (detail)

1365-68

Fresco

Cappella Spagnuolo, Santa Maria Novella, Florence

Άνθη και αγκάθια στεφανώνουν το σεπτό κεφάλι

κάτασπρα ροδοπέταλα σε κύκλους απαλούς

πέφτουν στο χιόνι

φεγγοβολώντας την οδύνη

και βάφοντας άλικη την άυλη ηχώ

Παγώνει σε μια στιγμή ο χρόνος

και το αυλάκι του καυτού αίματος

στεγνώνει σε μια άγραφη σελίδα

που μια ικμάδα στο ρήγμα της αιωνιότητας ζητεί

για να ανασάνει και να φωτιστεί

να πάρει

και να δώσει

ζωή...

Κάτια Ξ.

Νοέμβριος 2011

The Tower of Babel

2011-11-17T18:17:00.000+02:00

Painting

Pieter Bruegel, the Elder

(born 1525, probably Breda, duchy of Brabant [now in the Netherlands],

died September, 1569, Brussels [now in Belgium])

The Tower of Babel

1563

Oil on oak panel, 114 x 155 cm

Kunsthistorisches Museum, Vienna

Details of the painting

Τον χτίζουμε

ολημερίς κι ολονυχτίς

κι ακόμα τον υψώνουμε

και τον υψώνουμε

χωρίς σταματημό...

Κάτια Α.Ξ.

Νοέμβρης 2011

Ήρθαν, λοιπόν.

2011-10-28T21:09:00.000+03:00

"Le Bouquet tout fait"

René Magritte

- Belgian surrealist artist-
(21 November 1898 – 15 August 1967)

Ήρθαν, λοιπόν, οι βάρβαροι του ποιητή;

Αυτοί, που "θα ήσαν μια κάποια λύση";

Ίσως η μόνη λύση;

Νύχτα επέλασαν στην πόλη.

Κατέλυσαν σε πανδοχεία βρωμερά

και πλάγιασαν με εταίρες.

Και τώρα στέλνουν τα μαντάτα, λέει.

Πεινούν τ' άλογά τους και διψούν

και οι ίδιοι, μόλις ξαποστάσουν,

τους άμοιρους αυτής της άνυδρης κοιλάδας

ν' ανταμώσουν θέλουν.

Ήρθαν, λοιπόν, οι βάρβαροι...

Μα δεν μπορώ τα μάτια μου

πάνω τους ν' αποθέσω...

Μού λείπει μια εικόνα ομορφιάς.

Κάτια Ξ.

Οκτώβριος 2011

Το Τώρα

2011-08-17T13:40:00.001+03:00

Και κάτι Αυγουστιάτικο...
Από τον Αύγουστο του 2009

Στα ηχεία μας σήμερα:

Bryan Ferry

(Bête Noire, Windswept

Nocturne, Which Way To Turn)

Photos, header included,
taken by me

Naoussa, Paros 2009

and

Full Moon at Paros Aug., 2009

Τα λευκά και τα μαύρα

αγκαλιάζουν το μυαλό μου

τώρα είναι η στιγμή

μα ποτέ δεν φτάνει το τώρα

ανέμη τυλιγμένη σε παιδικό παραμύθι τεράτων

σκύβει να πιει από το ποτάμι της άρνησης

τρίζει η σκάλα

και δέρνονται τα παντζούρια

από τον άνεμο που λυσσομανά

και τα λευκά

με αφελή ασυνέπεια

χαμογελούν σε ραγισμένους τοίχους

ενώ τα μαύρα...

γαντζώνονται στην ψυχή μου

και την τυραννούν

με ήχους άσκοπους

και αφέγγαρες πανσελήνους

Αύγουστος 2009

Κάτια Α. Ξ.

Ελλάδα, η χώρα των Desperados

2011-06-29T20:22:00.002+03:00

Μια παλιά ανάρτησή μου, (May 10, 2008)
η οποία, σήμερα, με κάνει να ανατριχιάζω...

Πίνακες
του
William Turner
(born 1508?, Morpeth, Northumberland, Eng.
died July 7, 1568, London)

Στα ηχεία μας σήμερα:
Qui Tollis
του
Joseph Haydn
( born March 31, 1732, Rohrau, Austria
died May 31, 1809, Vienna)

Ο Έλληνας τα τελευταία χρόνια, ζει την κάθε του μέρα σαν να είναι η τελευταία του!
Σαν να μην υπάρχει μέλλον,
σαν να έχει διαγραφεί το "Αύριο" από την δική του πραγματικότητα!
Έτσι αισθάνεται, έτσι έχει μάθει να σκέπτεται, ή μάλλον έτσι τον έχουν "εκπαιδεύσει" να σκέπτεται. Με την απουσία ουσιαστικής σκέψης, με την απουσία ελπίδας.
Αλλιώς, πώς να εξηγήσει κανείς, ότι οδηγεί σαν ένας απελπισμένος κατάδικος, που μόλις δραπέτευσε από την φυλακή και ξέρει, ότι από στιγμή σε στιγμή θα τον ξαναρίξουν πίσω από τα σίδερα, οπότε ούτε η δική του ζωή, ούτε του συνανθρώπου του έχει κάποια ιδιαίτερη σημασία.
Πώς να εξηγήσεις, ότι τεμπελιάζει ατέλειωτες ώρες στις καφετέριες, σαν να τού τέλειωσαν οι στιγμές απόλαυσης και χαλάρωσης, ότι ξενυχτάει στα σκυλάδικα, σαν να μην τού αρκεί η διάρκεια της ημέρας,
ότι υπερδανείζεται και υπερχρεώνεται, σαν να μην πρόκειται ποτέ να φτάσει η αποφράς ημέρα, που θα πρέπει να αρχίσει να ξεχρεώνει,
ότι δεν ενδιαφέρεται ούτε στο ελάχιστο για το μέλλον της χώρας του, με συνέπεια να μην συνδικαλίζεται, να απαξιώνει ένα κεκτημένο με αίμα, απαράβατο δικαίωμα και καθήκον του, αυτό της επιλογής των εκπροσώπων του στη Βουλή δια της ψήφου του.
Πώς να εξηγηθεί, ότι καταστρέφει το φυσικό περιβάλλον, καίγοντάς το, καταπατώντας το, σαν να μην πρόκειται να το κληροδοτήσει σε κανένα, λες και είναι ο τελευταίος άνθρωπος επί γης;
Κι όμως!
Είναι ο ίδιος έλληνας πολίτης, που σε καιρούς κινδύνου επιδεικνύει ομοψυχία και εξαιρετικό ψυχικό σθένος.
Είναι ο ίδιος ευαισθητοποιημένος πολίτης, που προσφέρει από το υστέρημά του για την ανακούφιση αναξιοπαθούντων συνανθρώπων.
Είναι ο ίδιος, που προσφέρει πολύτιμη βοήθεια σε περιπτώσεις, που φυσικές καταστροφές έχουν πλήξει γείτονες λαούς!
Είναι ο ίδιος, που επέδειξε υποδειγματική ψυχραιμία, τάξη και λογική, όταν διεξάγονταν οι Ολυμπιακοί Αγώνες της Αθήνας, με αποτέλεσμα, όλα να λειτουργούν σαν ένα καλοκουρδισμένο ρολόι ακριβείας!
Είναι ο ίδιος πολίτης, που όταν έχει όραμα, έναν ανώτερο σκοπό, μπορεί να κάνει θαύματα!
Ποιός έχει στερήσει λοιπόν το όραμα από τον σύγχρονο Έλληνα;
Ποιός τον έχει κάνει να αισθάνεται σαν ένας άνθρωπος δίχως μέλλον;
Ποιός τον έχει οδηγήσει σε αυτήν την αυτοκαταστροφική μανία,
ώστε να συμπεριφέρεται και να λειτουργεί σαν ένας desperado μιας έρημης, καταδικασμένης, χωρίς αξιοπρέπεια, χωρίς ελπίδα ανάνηψης, χώρας;
Πολλές οι ευθύνες και προς διαφορετικές κατευθύνσεις!
Το μεγάλο μυστικό, η κύρια αιτία, είναι οπωσδήποτε η κρίσιμη γεωγραφική θέση της Ελλάδας.
Μια θέση, που πολλοί λαχταρούν να θέσουν υπό τον έλεγχό τους, ώστε να εξουσιάζουν τις οδούς και τις τύχες των τριών ηπείρων!
Μια χωροταξική θέση, που είναι συγχρόνως η ευλογία και η κατάρα μας.
Ολόκληρη η ιστορία του Ελληνικού έθνους, είναι η τρελλή κούρσα των μεγάλων δυνάμεων να αποκτήσουν πλήρη έλεγχο στην Μεσόγειο, με πρόσβαση στην Ασία και με δυνατότητα να καταστέλλουν, εν τη γενέσει τους, τα απελευθερωτικά κινήματα της Αφρικής!
Είναι τυχαίο το γεγονός, ότι οι μεγάλες δυνάμεις κρατούν την Αφρική σε κατάσταση ομηρείας, εναλλάσσοντας το ένα χουντικό καθεστώς μετά το άλλο στα πλέον πλούσια κράτη της μαύρης Ηπείρου; Φυσικά όχι!
Έτσι ελέγχεται πλήρως ο τεράστιος ορυκτός πλούτος της πιο πλούσιας ηπείρου του πλανήτη!

Επιστρέφοντας στους σύγχρονους desperados της Ελλάδας, η δραματική αλλαγή θα επέλθει, μόνον όταν αντιληφθούν/αντιληφθούμε την τεράστια δύναμή μας!
Τότε και μόνο τότε!
Μέχρι εκείνη τη στιγμή, απλά θα ζούμε σαν να μην υπάρχει αύριο!
Τραγικοί desperados σε μια κακογραμμένη τραγωδία,
χωρίς κομμό και χορικό!

Κάτια Ξ. 2008

Ο Κύκλος

2011-05-01T13:29:00.001+03:00

Πίνακας

του

Michelangelo Merisi da Caravaggio

(Born Sept. 29, 1571, Milan or Caravaggio-Italy

Died July 18, 1610, Port’Ercole, Tuscany)

Supper at Emmaus (1601)

Oil on canvas,

Στριφογυρίζω γύρο από έναν άξονα

ΧΑΛΥΒΔΙΝΟ

χιλιάδες στροφές

εξαϋλώνομαι

εξαερώνομαι

εξατμίζομαι

πάντα με τα μάτια ορθάνοιχτα

πάντα με το μυαλό συντετριμμένο

σε έναν αέναο κύκλο

Κυκλοτερείς κινήσεις

σε ένα λαβυρινθώδη κύκλο

Ο ΚΥΚΛΟΣ δεν ξεφεύγει

ανατριχιαστικά ακριβής

αντιπαρέρχεται του φωτός

ανταμώνοντας το σκότος

Εξουθενωτικά ακριβής

ο κύκλος

εγκλωβισμένος στις μοίρες του

γεωμετρικά αδύναμος

και συγχρόνως παντοδύναμος

σφίγγοντας τον κλοιό του

γύρο από τις αιθερολάμνουσες προσδοκίες

των ατελών τεμνουσών

του μυαλού μου.

Κάτια Α.Ξ.

Μάιος 2011

Μεγάλο Σάββατο

2011-04-23T23:27:00.005+03:00

Πίνακας του

Hans Memling

(Born c. 1430/35, Seligenstadt, near Frankfurt am Main

Died August 11, 1494, Bruges)

Triptych of the Resurrection

c. 1490

Γλυκιά θαλπωρή από τις λάμψεις των κεριών

αρώματα και μύρα στην αυλή μου

λουλούδια ανθίζουν πάλι

σαν κάθε Άνοιξη

το ρόδο με τα αγκάθια

με μάτωσε ξανά

μα η προσμονή απαλύνει τη πληγή

Ήρθες πάλι με την Άνοιξη
ω! γλυκύτατον Έαρ

περίλαμπρος μες στα λευκά σου

με της οδύνης το ανέσπερό σου φως.

ναι, ήρθες πάλι.

Κάτια Ξ.

Απρίλιος 2011

Μεγάλη Παρασκευή

2011-04-22T15:09:00.000+03:00

Πίνακες των:

Rogier van der Weyden

(Born 1399/1400, Tournai, France

Died June 18, 1464, Brussels)

Rogier van der Weyden's masterpieces

Crucifixion Triptych (central panel)

c. 1445

Deposition

c. 1435

Deposition

c. 1435

(detail)

Hans Holbein the Younger

(born 1497/98, Augsburg,

Bishopric of Augsburg [Germany]

died 1543, London, England)

Hans Holbein's masterpiece

The Passion

and detail of the painting

1524-25

Hans Holbein

The Body of the Dead Christ in the Tomb

1521

Τα δάκρυα καυτά

το αίμα φρέσκο.

Μια τέτοια μέρα ο κόσμος σιωπά.

Πρέπει να σιωπά

η αναίδεια, η ψευτιά, η κολακεία, η ανοησία, η κομπορρημοσύνη

πρέπει να σιγούν οι φωνές του μίσους, οι κλαγγές του πολέμου

οι κανιβαλικές κραυγές.

Πρέπει να βουβαίνονται όσοι ουρλιάζουν

τυφλωμένοι από τον ζόφο του χρυσού

σερνάμενοι στο χώμα σαν γυμνοσάλιαγκες

για να αγγίξουν τα τριάκοντα αργύρια,

αυτό το αντίστροφο του χρόνου μονοπάτι

με τη θηλιά στο τέρμα.

Όμως κανένας δεν σιωπά.

Οι αλαλαγμοί, οι άναρθρες κραυγές

οι σκοτεινοί έμποροι στους ναούς

και στις αγορές του κόσμου

πουλούν και αγοράζουν ανθρώπινα κορμιά

ψυχές στον Άδη.

Κανένας δεν σιωπά.

Ήταν, λοιπόν, όλα εις μάτην;

Εις μάτην τα δάκρυα, το αίμα, τα καρφιά;

Εις μάτην η σφαγή των αμνών;

Είναι, λοιπόν, όλα μάταια;

Κι αυτό το ανθρωποφάγο είδος,

το "ανθρώπινο είδος"

της ανελέητης αγοραπωλησίας

αξίζει να σωθεί;

Κάτια Ξ.

Απρίλιος 2011

Μεγάλη Πέμπτη

2011-04-21T23:39:00.002+03:00

Πίνακας του

Rembrandt van Rijn

(Βorn July 15, 1606, Leiden, Netherlands

Died October 4, 1669, Amsterdam)

Peter's Denial

"Θα μ' αρνηθείς", μού είπες,

"όταν τα φίδια σού τυλίξουν την ανάσα

κι όταν το σίδερο καυτό θα σού τρυπήσει το μυαλό

κι όταν ο φόβος θα συρθεί μες στη ματιά σου

καταβροχθίζοντάς σου ηδονικά τους κερατοειδείς.

Θα μ' αρνηθείς.

Και θα είναι αυτή η άρνηση θυμίαμα στον άμβωνα του πάθους.

Θα είναι μυρωμένο γιασεμί

που νέκταρ θα σταλάζει στα όνειρά μου.

Θα μ' αρνηθείς",

Είπε.

Και έκλαυσα πικρώς.

Κάτια Ξ.

Απρίλιος 2011

Μεγάλη Τετάρτη

2011-04-20T23:44:00.001+03:00

Πίνακας του

Michelangelo Merisi da Caravaggio

(Born Sept. 29?, 1571, Milan or Caravaggio [Italy]

Died July 18, 1610, Port’Ercole, Tuscany)

The Flagellation of Christ

c. 1607

Λυτά μαλλιά, άλικα χείλη

δακρύων ρανίδες ποτίζουν το μονοπάτι με τα αγκάθια

γυμνός βαδίζεις, συνεπαρμένος από τις άγριες ιαχές του πλήθους

Εσένα δεν σε φόβισε η καιόμενη βάτος

ούτε το ατσάλι που βαθιά τρυπά τη φλέβα

ούτε ικέτευσες για μια αμφίβολη λαχτάρα του κορμιού

Όμως εμένα ετούτη η αδιάφανη σιωπή
που στάζει υδράργυρο και αίμα

πώς με τρομάζει...

Κάτια Ξ.

Απρίλιος 2011

Μεγάλη Τρίτη

2011-04-19T20:09:00.000+03:00

Πίνακας του

William Blake

(Born Nov. 28, 1757, London, England~

Died Aug. 12, 1827, London)

The Parable of the Wise and Foolish Virgins

(1822)

Tate Gallery

Πίνακας του

Pieter Brueghel the Elder

(Born c. 1525, probably Breda, duchy of Brabant [now in the Netherlands]

Died Sept. 5/9, 1569, Brussels [now in Belgium])

The Parable of the Wise & Foolish Virgins

c.1560

Έρχεσαι πάλι, λουσμένος στο φως

μ' αυτά τα φεγγοβόλα μάτια

που δένουν κόμπο τους καημούς μου

Έρχεσαι για να φύγεις ξανά

για εκεί που κανείς δεν ακολούθησε

γιατί η λάμψη καίει και τυφλώνει

τους λιπόψυχους και κείνους που σέρνονται σαν φίδια

στο άνυδρο, σκασμένο χώμα

Εσύ θα φύγεις κι εγώ θα μένω εδώ

με χέρια χαραγμένα στη σιωπή

Η κλίνη μεταξόστρωτη κι ανέγγιχτη

δεν έχει απόψε ο Μορφέας θέση στο προσκεφάλι

σε λίγο θα ανάψουν όλα τα καντήλια

και θα μοσχοβολά το λάδι και το μύρο

απ΄ τα μαλλιά σου

κι όταν τη θύρα την ορθάνοιχτη διαβείς

όλες οι άλλες λάμψεις θα χλωμιάσουν

έτσι που ολόκληρος θα είσαι ένα φως.

Κάτια Ξ.

Απρίλιος 2011

Μεγάλη Δευτέρα

2011-04-18T22:34:00.000+03:00

Πίνακας του

El Greco

(Doménikos Theotokópoulos)

(Born Crete-Greece 1541 – Died April 7, 1614)

The Agony in the Garden

c. 1608

Oil on canvas, 170 x 112,5 cm

Szépmûvészeti Múzeum, Budapest

Απόψε κλείνω τα μάτια

σβήνω τα φώτα της ψυχής

Απόψε, πάλι μουσκεύει η θάλασσα

τα ήδη νοτισμένα παραθύρια μου

Απόψε ανάβω το λυχνάρι της σιωπής

μ' αυτήν την τρεμάμενη φλόγα

που μεγεθύνει τις σκιές στους τοίχους

και περιμένω μήπως φανείς από το πέλαγο

από τα τρομαγμένα κύματα

από τα βράχια που άγρια ορθώνονται μες στο σκοτάδι

Πώς γιγαντώνουν οι σιωπές και κόβονται οι ανάσες

Θα΄ρθείς....

Κάτια Ξ.

Απρίλιος 2011

Επί Ματαίω

2011-04-10T22:41:00.002+03:00

Πίνακας του

Giovanni Bellini

~Italian Renaissance painter~

(Born 1430, Venice -Italy

died 1516, Venice)

Dead Christ Supported by the Madonna and St John

(Pietà)

1460

Pinacoteca di Brera, Milan

Αθώα τα μέλη των επί σφαγή αμνών

Οι αυλοκόλακες και οι επίορκοι

ομνύουν ματαίως

οι αναβαπτιζόμενοι καταβαραθρώνουν είδωλα

οι αμαρτωλοί ασπάζονται του αίματος τις ρανίδες

Σκύβεις και προσκυνάς

την ανθρώπινη οδύνη.

Στο άδυτο βασίλειο των οδυρμών

το θείο δράμα σαρκώνεται

από τον εσαεί Εσταυρωμένο

πάντα με ευλαβική συνέπεια στον σαρκοβόρο χρόνο

και στο ανθρωποφάγο πλήθος των πιστών.

Κάτια Ξ.
Απρίλιος 2011

Ο κ. Γοδεφρίδος κι εγώ IV

2011-03-27T12:05:00.002+03:00

Πίνακας του

Johannes Vermeer

Dutch painter

(Baroque)

(Baptized October 31, 1632, Delft, Netherlands,

Buried December 15, 1675, Delft)

Girl with a Pearl Earring

c. 1665

Oil on canvas, 46,5 x 40 cm

Mauritshuis, The Hague

Ο κ. Γοδεφρίδος κι εγώ IV

(προτελευταίο)

Ήταν, άραγε, ερωτευμένος ο κ. Γοδεφρίδος;

Μήπως αυτός ήταν ο λόγος, που περιπλανιόταν όλη την ημέρα άσκοπα στον ανοιξιάτικο κήπο, χαϊδεύοντας απαλά τα μοσχολούλουδα, αγγίζοντας με τα ακροδάχτυλά του τα κρινάκια και τους πανσέδες, χαζεύοντας με τις ώρες τα γλυκόλαλα αηδόνια και τους παιχνιδιάρηδες κορυδαλλούς, που ερωτοτροπούσαν χαριτωμένα κάτω από τον θερμό, λαμπερό ήλιο της εξοχής;

Αλλά με ποια να ήταν ερωτοχτυπημένος;

Ίσως με την χλωμή, κομψή δεσποινίδα Βαλεντίνη, που είχε μετακομίσει πρόσφατα στη ανακαινισμένη έπαυλη, στην άκρη του δρόμου. Κάθε φορά, που περνούσε μπροστά από τον κήπο μας, έριχνε κλεφτές ματιές μέσα και όποτε έβλεπε τον κ. Γοδεφρίδο να περιφέρεται ανάμεσα στις ολάνθιστες τριανταφυλλιές και στα καταπράσινα δέντρα, σταματούσε δειλά και με τη λεπτή, κελαρυστή φωνή της τον χαιρετούσε: "Καλημέρα σας. Πώς είστε σήμερα;"

"Ω, την χαριτόβρυτον δεσποσύνη Βαλεντίνη! Τώρα που σάς είδα, πολύ καλά! Ευχαριστώ! Κι εσείς;" απαντούσε εκείνος, με ένα λαμπερό χαμόγελο να φωτίζει το πρόσωπό του...

Η δεσποινίς Βαλεντίνη κοκκίνιζε, χαμήλωνε το βλέμμα και γεμάτη ικανοποίηση απαντούσε: "Πολύ καλά, κύριε Γοδεφρίδε! Μα δεν είναι μια υπέροχη μέρα;"

Η δεσποινίς Βαλεντίνη αρεσκόταν να αναφέρεται στον καιρό, όποτε έπιανε κουβέντα με τον Κ. Γοδεφρίδο.

Έλεγε, πόσο πολύ τής άρεσαν οι φωτεινές ανοιξιάτικες ημέρες και η θέρμη του ήλιου.

Πόσο πολύ αγαπούσε τη ζέστη.

Απορούσα γιατί ο κ. Γοδεφρίδος δεν την είχε καλέσει ακόμα για τσάι ή για μια βόλτα στον κήπο...

Μα ήταν πράγματι ερωτευμένος ο κ. Γοδεφρίδος;

Κι αν ήταν...με ποια...;

Έριξα μια τελευταία ματιά στον καθρέφτη μου, καθώς στερέωνα το αριστερό μου σκουλαρίκι. Δεν μού άρεσε να φοράω κοσμήματα, αλλά όταν σήκωνα τα μαλλιά μου ψηλά, πάντα φορούσα τα μαργαριταρένια σκουλαρίκια, που μού είχε χαρίσει η μητέρα μου.

Το είδωλο με το οποίο με φιλοδώρησε ο καθρέφτης, με έκανε να χαμογελάσω αμυδρά.

Ήμουν έτοιμη για το τσάι στον ολάνθιστο και μοσχομυρισμένο κήπο...

Σκεφτόμουν, μάλιστα, να προτείνω στον κ. Γοδεφρίδο να καλέσει και την δεσποινίδα Βαλεντίνη μια από αυτές τις ημέρες, να μάς συντροφεύσει στο τσάι.

Δυο σταγόνες άρωμα στη βάση του λαιμού και ήμουν έτοιμη!

Βγήκα από το δωμάτιο κι έκλεισα πίσω μου την πόρτα...

Συνεχίζεται...

Κάτια Ξ.

Μάρτιος 2011

Newborn

2011-01-01T10:26:00.000+02:00

Πίνακες του

Domenico Ghirlandaio

(original name: Domenico di Tommaso Bigordi)

~born 1449, Florence [Italy],

died Jan. 11, 1494, Florence~

Adoration of the Magi

1488

Tempera on wood, 285 x 240 cm

Spedale degli Innocenti, Florence

Detail

Adoration of the Shepherds

1483-85

Panel, 167 x 167 cm

Santa Trinità, Florence

Katia A.X. 2011

Ο κ. Γοδεφρίδος κι εγώ IIΙ

2010-11-09T20:07:00.005+02:00

Isolde and Tristan the Harper

Edmund Blair Leighton

~English painter~

(21 September 1853—1 September 1922)

Tristan Sharing the Love Potion with Isolde

John Duncan

(Scottish Symbolist Painter, 1866-1945)

Oil on canvas, 1912

Με τον κ. Γοδεφρίδο κάναμε μεγάλες και συναρπαστικές συζητήσεις, συνήθως πάνω από δυο αχνιστά φλυτζάνια, το περιεχόμενο των οποίων ήταν καυτό τσάι, που μοσχοβολούσε εξωτικά φρούτα και βανίλια, ερεθίζοντας τα ρουθούνια μας και κάνοντας τη σκέψη μας ζωηρή και τα λόγια μας να ρέουν παιχνιδίζοντας ανάλαφρα...

Αγαπημένο μας θέμα οι τραγικοί έρωτες της μυθολογίας και της ιστορίας και ο τρόπος που είχαν καταγραφεί στις αγαπημένες όπερες του κ. Γοδεφρίδου.

Ο κ. Γοδεφρίδος ήταν κατά βάθος μια ευαίσθητη και ρομαντική φύση.
Τον συγκινούσαν οι ρομαντικοί έρωτες, τον συνέπαιρναν τα μεγάλα και αδιέξοδα πάθη και λάτρευε, φυσικά, τα μελοδράματα του κλασσικού μουσικού ρεπερτορίου!

Κάποιες φορές τον είχα δει - ή μήπως ήταν της φαντασίας μου; - να διαβάζει, βυθισμένος σε βαθιά περισυλλογή, κάποια παλιά, κιτρινισμένα γράμματα, που τα κρατούσε φυλαγμένα σε ένα βαρύ, αριστοτεχνικά σκαλισμένο, ξύλινο κουτί με στιλπνή χρυσαφένια κλειδαριά...
Κάποιος παλιός έρωτας, ίσως; Τα γράμματα μια παντρεμένης κυρίας, πιθανόν, που ενώ φλογιζόταν από πάθος για τον κ. Γοδεφρίδο, στις επιστολές της διακριτικά απέκρουε τον έρωτά του και τού μιλούσε για αγνά, πλατωνικά αισθήματα, που θα τούς ένωναν για πάντα;
Ή μήπως διάβαζε τα μικρά, ρομαντικά, κομψά και γεμάτα λυρισμό ποιήματα, που τού έγραφε η παιδική του φίλη και τα κρατούσε ακόμα κλειδωμένα σαν θησαυρό στο λεπτοδουλεμένο, ξύλινο κουτί του, αφού αυτή ήταν ο μεγάλος και ανεκπλήρωτος πόθος της ζωής του;
Η φαντασία μου κάλπαζε, βεβαίως, και δεν θα μπορούσε να συμβαίνει αλλιώς, μια και ο κ. Γοδεφρίδος ήταν το πλέον κατάλληλο άτομο για να εμπνεύσει τέτοιες οργιάζουσες σκέψεις.

Σήμερα το απομεσήμερο, μετά από ένα λιτό, αλλά απολαυστικό γεύμα, που αποτελείτο από πέστροφα στη σχάρα, σαλάτα από άγρια χόρτα, μήλο και ρόδι, που συνοδεύσαμε ιδανικά με λευκό, φρουτώδες κρασί, ο κ. Γοδεφρίδος πρότεινε να πιούμε τον καφέ μας στην βιβλιοθήκη.

"Μα, ναι! Περίφημη ιδέα", αναφώνησα χαμογελώντας. "Θα μάς συντροφεύει και η γλυκιά φωτιά του τζακιού!" πρόσθεσα ζωηρά...

"Ω, μα την αλήθεια! Δεν ήξερα πόσο πολύ σάς αρέσει η φωτιά, αγαπητή μου", μουρμούρισε ο κ. Γοδεφρίδος.

Η βιβλιοθήκη ήταν το αγαπημένο μου δωμάτιο. Βεβαίως και του κ. Γοδεφρίδου, δεν το συζητώ...

Περάσαμε στο μεγάλο δωμάτιο με τα πάμπολλα βιβλία, τα οποία ήταν τοποθετημένα σε απόλυτη θεματολογική και αρχειακή τάξη πάνω στα δρύινα ράφια, που κάλυπταν τους τρεις από τους τέσερεις τοίχους του δωματίου.
Πολύτιμα πορσελάνινα μπιμπελό, και μπρούτζινα, βαριά λαμπατέρ Βικτοριανής αισθητικής κοσμούσαν διακριτικά το επιβλητικό δωμάτιο.

Η μυρωδιά του χαρτιού με συνεπήρε. Μέσα σ' αυτόν το χώρο, με τη συντροφιά κάποιου βιβλίου, έκανα τα πιο απίστευτα ταξίδια. Ταξίδια μοναδικής ομορφιάς και μαγείας, σε κόσμους ανεξερεύνητους, επικίνδυνους - αυτό το επέλεγα με μεγάλη ικανοποίηση - και παραμυθένιους.

Σταθήκαμε μπροστά στο μαρμάρινο τζάκι, με το λαξευμένο γείσο, που εκτεινόταν σε μια γλυπτή προμετωπίδα. Η παράσταση που απεικονιζόταν, μού δημιούργησε μια γλυκιά μελαγχολία. Ένα ζευγάρι ερωτευμένων ξάπλωνε νωχελικά στις όχθες ενός ποταμού, κάτω από ψηλά δέντρα. Ο νέος άντρας αγκάλιαζε τρυφερά την κοπέλα, που χάιδευε με το γυμνό της χέρι τη δροσερή βλάστηση δίπλα της. Στο βάθος κάποιες άλλες φιγούρες είχαν στήσει κυκλικό χορό, ενώ κάποια βαριά σύννεφα προμήνυαν, ότι από στιγμή σε στιγμή θα ξεσπάσει καταιγίδα. Οι ρόδινες και υπογάλαζες λάμψεις του μαρμάρου έκαναν αυτήν την παράσταση, πάνω από το τζάκι, να μοιάζει τόσο ζωντανή, που ήδη έβλεπα τους δυο ανέμελους εραστές να πετάγονται απότομα από τη μεσημεριάτικη ραστώνη τους, και γελώντας δυνατά, να τρέχουν να βρουν καταφύγιο από την μπόρα, που είχε ήδη ξεσπάσει...
Άκουγα, μάλιστα και τον ρυθμικό ήχο από τις δυνατές σταγόνες της βροχής, καθώς και τα πνιχτά γελάκια της παρέας στο φόντο της παράστασης, καθώς έτρεχαν κι αυτοί βιαστικοί και μουσκεμένοι μέχρι το κόκκαλο.
Όσες φορές καθόμουν μπροστά στο παλιό μαρμάρινο τζάκι, με την ολοκόκκινη φωτιά του να τριζοβολά και να μού φλογίζει τα μάγουλα, κάρφωνα το βλέμμα στην σαγηνευτική, γλυπτή παράσταση κι ονειρευόμουν το ποτάμι με τα κρυστάλλινα, κελαρυστά νερά, τον γοητευτικό άντρα με την τρυφερή αγκαλιά, τα ψηλά δέντρα και τα απαλά θροΐσματα τους.
Πάντα έβαζα τον εαυτό μου σ' αυτήν την παράσταση και το πιο αγαπημένο μου σημείο ήταν όταν ξέσπαγε η νεροποντή και εγώ με τον καλό μου, εντελώς μουσκεμένοι, ανταλλάσσαμε παθιασμένα φιλιά κάτω από τα μαύρα, βαριά σύννεφα με το νερό να κυλάει από τα μαλλιά και τα ρούχα μας...

Με τον κ. Γοδεφρίδο καθίσαμε σε δυο βαθιές, αναπαυτικές, βελούδινες πολυθρόνας στο χρώμα του ρουμπινιού και σε λίγο η κ. Βέμπερ, μια ηλικιωμένη, ψιλόλιγνη γυναίκα, με ευγενικά χαρακτηριστικά, μάς σέρβιρε τον καφέ, με βουτήματα φρέσκου βουτύρου και σοκολάτας.

Απολάμβανα τον φρεσκοκομμένο, μυρωδάτο καφέ μου, μασουλώντας ένα γευστικότατο μπισκότο βουτύρου, όταν ο κ. Γοδεφρίδος σηκώθηκε και κατευθύνθηκε προς ένα ράφι, φορτωμένο βιβλία και ντοσιέ. Ψαχούλεψε για λίγο κι επέστρεψε κοντά μου μ' ένα θριαμβευτικό χαμόγελο, κρατώντας ένα παλιό χάρτινο φάκελλο.

Βυθίστηκε στην πολυθρόνα του, ρούφηξε μια γουλιά από τον καφέ του, έχοντας ταυτόχρονα το βλέμμα προσηλωμένο επάνω στον φάκελλο, μετά με κοίταξε αινιγματικά και με ένα αμυδρό χαμόγελο μού έτεινε τον φάκελλο.

Τον πήρα διστακτικά στα χέρια μου κι άρχισα να τον περιεργάζομαι, αμήχανα και με κάποια αβεβαιότητα,

μη μπορώντας να φανταστώ τι κρυβόταν μέσα και για ποιο λόγο μού τον έδωσε ο κ. Γοδεφρίδος.

"Εμπρός, λοιπόν! Ανοίξτε τον, αγαπητή μου", με παρότρυνε χαρούμενα ο συνομιλητής μου.

"Να...να...;" ,μουρμούρισα διστακτικά.

"Μα και βέβαια! Ελάτε, λοιπόν!", ζωήρεψε τον τόνο του ο κ. Γοδεφρίδος.

"Βέβαια, αφού το θέλετε...", είπα και άρχισα να λύνω τα μεταξωτά κορδελάκια, που κρατούσαν το φάκελλο ερμητικά κλεισμένο...

Όση ώρα κράτησε η διαδικασία αποκάλυψης του περιεχομένου η φαντασία μου κάλπαζε και η καρδιά μου χτυπούσε δυνατά! Μια περίεργη συγκίνηση ξεφύτρωσε, ενετλώς απρόσκλητη.

Τι να περιείχε ο φάκελλος;

Κάποιο συμβόλαιο της οικογένειας;

Κάποιο κιτρινισμένο γράμμα από μια παλιά αγάπη του κ Γοδεφρίδου, που ήθελε να το μοιραστεί μαζί μου και να βυθιστεί στις αναμνήσεις;

Μέσα σε μια μόνο στιγμή, το άνοιγμα αυτού του φακέλλου έγινε μια σιωπηλή και σπάνια ιεροτελεστία.
Η διαδικασία κράτησε ένα-δύο λεπτά, που μού φάνηκαν αιώνες.
Μήπως δεν ήθελα, κατά βάθος να ανοίξω τον φάκελλο;
Κι αν ξεπηδούσε από μέσα ένα ερωτικό δράμα του κ. Γοδεφρίδου;
Το ήθελα, άραγε, αυτό;
Μα, ακόμα κι αν αυτό συνέβαινε, πού ήταν το κακό;
Εγώ δεν ήμουν λάτρις της λογοτεχνικής διάστασης της πραγματικότητας;
Εγώ δεν ήμουν, που έδινα ποιητικές διαστάσεις ακόμα και στα πιο τετριμμένα πράγματα;
Τώρα, λοιπόν, γιατί δίσταζα;
Έκλεισα σφιχτά τα μάτια και πολύ αργά άνοιξα το ντοσιέ, ενώ ο κ. Γοδεφρίδος μουρμούριζε κάτι γεμάτος κέφι και ζωηράδα.
"Μα, ελάτε, τώρα! Κάνετε σαν παιδί! Ανοίξτε τα μάτια και κοιτάξτε!", έλεγε με τη γάργαρη φωνή του.
Τελικά το αποφάσισα. Άνοιξα τα μάτια και κοίταξα.
Και ιδού! Το πολύτιμο περιεχόμενο βρισκόταν μπροστά μου, στα χέρια μου!

Ένα παλιό χειρόγραφο, ξεφτισμένο στις άκρες, πολυκαιρισμένο, με τα χνάρια του χρόνου να έχουν αφήσει ανεξίτηλους λεκέδες επάνω στον αρμονικό γραφικό χαρακτήρα.

Σήκωσα το βλέμμα και κοίταξα τον κ. Γοδεφρίδο, που με παρατηρούσε προσεκτικά με μάτια που έλαμπαν και ένα πλατύ χαμόγελο θριάμβου!

"Λοιπόν, διαβάστε το! Διαβάστε τον τίτλο!", είπε ανυπόμονα.

Χάιδεψα απαλά το παλιό χειρόγραφο και γυρίζοντας την πρώτη σελίδα διάβασα:

"Tristan"

του

Gottfried von Straßburg.

Δεν πίστευα αυτό που έβλεπα...
Ήταν δυνατόν;
Κάποιο αόρατο χέρι είχε απλώσει μια ασημένια αχλή στο δωμάτιο. Νόμιζα, ότι ζούσα σε ένα παραμύθι.

Κι όμως, ήταν εκεί στα χέρια μου, το κρατούσα...

"Ω! Μα την αλήθεια! Καταπληκτικό! Ένα τέλειο αντίγραφο! Μα πού το βρήκατε; Φαντάζομαι ότι είναι πολύ σπάνιο, σχεδόν όσο το πρωτότυπο!", αναφώνησα ενθουσιασμένη, καθώς γύριζα με ευλάβεια τις σελίδες του χειρογράφου!

"Πανέμορφο, μαγικό, υπέροχο, απίστευτο", έλεγα συνεπαρμένη...

Ο κ. Γοδεφρίδος σηκώθηκε από την πολυθρόνα του και ήλθε κοντά μου. Στάθηκε στο πλάι μου και κι έσκυψε το πρόσωπο του κοντά στο αυτί μου ψιθυρίζοντας αργά, σχεδόν τελετουργικά τις λέξεις:

"Αγαπητή μου είναι το πρωτότυπο και είναι δικό σας! Είναι το δώρο μου για τα γενέθλιά σας! Έχετε γενέθλια αύριο! Μήπως το ξεχάσατε;"

Τα χέρια μου έτρεμαν από συγκίνηση1 Κρατούσα στα χέρια μου το πρωτότυπο χειρόγραφο του ρομαντικού μεσαιωνικού έργου "Τριστάνος" του Gottfried von Straßburg!

Τι ευτυχία, τι απρόσμενη ευτυχία!
Πετούσα από τη χαρά μου, χόρευα στα σύννεφα, έτρεχα στην όχθη του ποταμού μου, κυλιόμουν στην δροσερή χλόη του.
Ζούσα στην υπέροχη γλυπτή παράσταση, παρέα με τον κ. Γοδεφρίδο, που κρατούσε ένα πολύτιμο κλειδί και μού άνοιγε ένα ξεχασμένο σεντούκι γεμάτο θησαυρούς!

"Αλλά...", άρχισα να αναρωτιέμαι ξαφνικά...

Μα πώς βρέθηκε στην κατοχή του κ. Γοδεφρίδου κάτι τόσο πολύτιμο και σπάνιο;

Αλλά ίσως... Γοδεφρίδος, Gottfried... Είχαν το ίδιο όνομα...

Μα πώς...;

Πριν προλάβω να αρθρώσω λέξη, να κάνω κάποια ερώτηση, ακόμα συνεπαρμένη από το μοναδικό έργο που κρατούσα στα χέρια μου και με συγκεχυμένες σκέψεις, που στριμώχνονταν μέσα στο μυαλό μου, προσπαθώντας να μπουν σε κάποια σειρά, ο κ. Γοδεφρίδος διάλεξε ένα δίσκο και την επόμενη στιγμή, οι μαγικές νότες του Richard Wagner από την όπερα Tristan und Isolde, σε libretto βασισμένο στο ρομάντζο "Tristan" του Gottfried von Straßburg, πλημμύρισαν το δωμάτιο...

Συνεχίζεται...

Κάτια Ξ.

Νοέμβριος 2010

Χειρόγραφο από το ρομαντικό αριστούργημα

"Tristan"

του

Gottfried von Straßburg

Μεταφυσική Προοπτική

2010-11-02T22:47:00.000+02:00

Πίνακας

του

Rosso Fiorentino

(Giovanni Battista di Jacopo)

Italian painter

(Born March 8, 1494, Florence, Italy-

died Nov. 14, 1540, Fontainebleau, France)

Musician Angel

Ανοίγω τα παράθυρα

να βάλω μέσα στο σπίτι

αυτό το φως που γλυκοπαίζει άρπα

κάθε ξημέρωμα

με μεταξένια δάχτυλα

τραβώ και τις βαριές κουρτίνες

τις φορτωμένες σκόνη κι αναμνήσεις.

Θέλω να αγγίξω τα βαθυπράσινα φύλλα της οξιάς

που όλο και σαλεύει στον θλιμμένο κήπο

όλο και γέρνει τα βράδια κουρασμένη

θροΐζοντας μελαγχολικά

στο χάιδεμα του ανέμου.

Μα η ανέμη σκοτεινού παραμυθιού

τυλίγει δίχτυα και ιστούς

γύρο απ' τον κήπο

Χαράζει χνάρια ζοφερά ο χρόνος

στο πέτρινο της λήθης μονοπάτι

οι δείκτες του παλιού ρολογιού

ακινητοποιημένοι

σε κάποια διφορούμενη μεταφυσική προοπτική

και το βιολί ξεκούρδιστο πλάι στα εφιαλτικά τοπία

του αγαπημένου μου σουρεαλιστικού πίνακα

που ξεχύνεται τις νύχτες στις ενύπνιες μεταλλάξεις μου.

Ο κήπος μου!

Γέμισε αγάλματα, λαβύρινθους, στοές!

Και οι κουρτίνες μένουν ερμητικά κλεισμένες

όσο αρνούνται τα παράθυρα

να παίξουν με το φως.

Κάτια Ξ.

Οκτώβριος 2010

Σκύλλα και Χάρυβδις

2010-08-24T13:52:00.002+03:00

Πίνακας του

Henry Fuseli

(Johann Heinrich Füssli)

(Born Feb. 7, 1741, Zürich, Switzerland-

died April 16, 1825, Putney Hill, London, England)

Odysseus facing the choice between Scylla and Charybdis

Τα μαγικά φίλτρα του έρωτα

επόθησεν ο Γλαύκος

μα η Κίρκη τού εδώρισε

τα δηλητήρια του πόθου και της ζήλιας

Εις μάτην τα δάκρυα της Σκύλλας

Πανώρια νύμφη το ένδυμα του σκότους να ενδυθεί

Δεν το επόθησε ποτέ

Ούτε στον πλέον ζοφερό της εφιάλτη το ελογίσθη

Τώρα το λουστρινένιο δέρμα με λέπια φρίκης

Έχει καλυφθεί

Και οι χρυσαφένιοι βόστρυχοι σε άγριες τέρατος κεφαλές

Είναι ποιημένοι.

Και η νύμφη η ζηλεμένη,

Θύμα του έρωτα, του πόθου και του φθόνου,

Αντίκρυ από την Χάρυβδη

Τα πέλαγα βιγλίζει

Φόβος και τρόμος του Οδυσσέα

Και των περιπλανώμενων του κόσμου ετούτου

Πίνοντας μόνη τα καυτά τα δάκρυά της

Τι, ό,τι αγάπησε πολύ,

Με τα τρομακτικά σαγόνια της συντρίβει.

Κι αν κατά μοίρα θεϊκή, θνητός αλώβητος τύχει και προσπεράσει

Στην άλλη σύντροφο της συμφοράς

Την Χάρυβδη τον στέλνει.

Κάτια Α. Ξ.

Αύγουστος 2010

Odysseus shipwrecked. After meeting Charybdis

Drawing by Bonaventura Genelli

The Monster

2010-08-16T20:55:00.000+03:00

Η retrospectiva μου συνεχίζεται με ένα γραπτό μου του 2008.

Οι αναγωγές στο "Τέρας" είναι απολύτως προσωπικές. Και αλίμονο, δηλαδή, αν δεν ήταν...

'Εργα

του

Hans Rudolf "Ruedi" Giger

Το ατσάλινο τέρας βοά

κουλουριάζεται

απλώνεται

τυλίγεται

σέρνεται

συρίζει

ουρλιάζει

βρυχάται

σπέρνει χάος

γκρεμίζοντας

τις πύλες της κολάσεως

βογκώντας

ανοίγει δρόμους

στον βαλσαμωμένο χρόνο

με τα σιδερένια του πλοκάμια

ρουφώντας αίμα και οξύ

Βυθίζει τις κρύες, μεταλλικές του αρθρώσεις

γεμάτες αγκάθια και σκουριά

σε μαλακά, καυτά

σπλάχνα

ερεθισμένο

εξακοντίζοντας

διέγερση αναπόδραστου σύμπαντος

των cyber μηχανών

Βγάζει καρφιά και λάμες

Σκίζει τις λάμ ι ες

με δόντια από πλουτώνιο

και υδράργυρο

Τα αυγά του εκκολάπτει

σε φορμόλη και παγωμένο αίμα

Το σιδερένιο ανοσιούργημα

των ονειρώξεων του Γαλαξία Γάμα

γεννά κεφάλια μέδουσας

γοργόνεια κι εφιάλτες

Ηδονικές κραυγές

και πόθου οιμωγές

σαρώνουν τη ραδιενεργό σκόνη

λιώνουν βαθιά στης γης

την άνομη τη μήτρα

Ξερνάει το τέρας

τρόμο και ατσάλι

καθώς στον αδηφάγο κόλπο

του αιμάσσοντος πυρήνα

της σπαραγμένης Κίρκης

βυθίζει τον φαλλό

σε δηλητηριώδη στύση

Εκχύνοντας

σπέρμα
φονικό

ηλεκτροφόρο...

Katia X. 2008

Ούλη Κόμη

2010-08-15T16:31:00.002+03:00

Πίνακας του

Sandro Botticelli

(Alessandro di Mariano di Vanni Filipepi)

(Born 1445, Florence [Italy],

Died May 17, 1510, Florence)

Primavera or Allegory of Spring

1482

Tempera on panel

Uffizi, Museum, Florence

Ένα "παλιό" ποίημά μου, της περιόδου που ονομάζω "αγωνιώδη".

Το αγαπώ πολύ και μού αρέσει από καιρού εις καιρόν να το επαναφέρω...

Σημ. Ούλη κόμη=σγουρά μαλλιά

Αποδυναμωμένη κουλτούρα

Σε βάθος σουρεαλιστικού πίνακα

Δεν πίστευα σ’ αυτό το τέλος

Της αδέκαστης σκέψης

Πριν από σένα ήμουνα γκρεμός

Στα χείλια της απροσπέλαστης

Επαναστατικότητας

Μαζί με σένα

Διαλεχτικά φιλολογικά εξασέλιδα

Σε ηλιόλουστες αίθουσες

Και τοπία ανεξερεύνητα

Αγώνας ασθμαίνων

Μακριά σου έβλεπα τη θάλασσα

Χωρίς ελπίδα

Αντανακλαστικού φωτός

Στο ferry άδεια μνήμη

Μακριά από κει

Εδώ κοντά

Κοντά σου

Απελπισία

Άσκοπη αναζήτηση

Δεν με βρήκες

Το ήξερα

Γαλάζια κύματα στο μυαλό σου

Απουσία μονιμότητας

Και μονιμότητα απουσίας

Αδιάφορο αν πονάω

Προσωρινά μόνο

Θορυβώδικα ιδανικά

Ραντίζουν τις απενεργοποιημένες σου

Διαλείψεις.

Ούλη κόμη καθ’ όλου ευκινησία

Και νευρώδικη ιδιοσυγκρασία

Χαρακτηριστικός εκπρόσωπος

Που απουσιάζει

Υγρό κύμα

Που σφαδάζει

Καθώς μιλάς για πεμπτουσίες

Κι εγώ για διάτρητους ορίζοντες

Γελούσες

Παιδιάστικοι ελιγμοί

Το πιστεύεις;

Κίτρινα τα μάτια σου ΤΟΤΕ

Πέτρινα τα μάτια σου ΤΩΡΑ

Αδιαπέραστο κάλεσμα

ΤΩΡΑ

Θέλω να τα ρουφήξω

Με μια ανάσα χωρίς επιστροφή

ΤΩΡΑ

Και δεν μπορώ

ΤΩΡΑ ΠΙΑ.

Ο κ. Γοδεφρίδος κι εγώ II

2010-08-08T19:42:00.006+03:00

Πίνακας
του
John Everett
Millais

English Pre-Raphaelite painter & illustrator
(Βorn June 8 1829- died August 13 1896)

A Beauty

Ο κ. Γοδεφρίδος πρέπει να έκανε έναν ύπνο βαθύ και ήρεμο εκείνη τη νύχτα, γιατί την επόμενη μέρα ξύπνησε φρέσκος και κεφάτος. Τον άκουσα, ενώ έπαιρνε το μπάνιο του, να τραγουδά με την στεντόρεια φωνή του την Madamina, προσπαθώντας να είναι ένας αξιοπρεπής Leporello.

Δύο ήταν οι αγαπημένες όπερες του κ. Γοδεφρίδου, τις οποίες άκουγε με τις ώρες τα φθινοπωρινά και χειμωνιάτικα απογεύματα. Don Giovanni και Andrea Chénier.
Μάλιστα, κουνούσε έντονα τα χέρια του δεξιά κι αριστερά, σαν να διηύθυνε μια φανταστική ορχήστρα, ενώ έγερνε ταυτόχρονα το κεφάλι του στο πλάι, έχοντας τα μάτια κλειστά και ταξιδεύοντας νοερά, ποιός ξέρει πού... Συχνά οι κινήσεις του γίνονταν ιδιαίτερα έντονες, εναρμονιζόμενες με τις εξάρσεις της μουσικής!
Τις ανοιξιάτικες και καλοκαιρινές βραδιές, πάλι, προτιμούσε να ακούει και να σιγομουρμουρίζει μερικές σονάτες του Chopin και τα Βραδεμβούργια κονσέρτα του Bach.
Πάντα με κλειστά μάτια, λύγιζε κάνοντας το σώμα του να κυματίζει πέρα-δώθε, σαν να είχε αφήσει τα κύματα της μουσικής θάλασσας να τον παρασύρουν σε κάποιο μαγικό νησί!

Α! Όλα κι όλα! Ο κ. Γοδεφρίδος είχε ανεπτυγμένο μουσικό κριτήριο. Και η αισθητική του ήταν ιδιαίτερα υψηλή, θα μπορούσα να πω...

Ήμουν στην ευρύχωρη, φωτεινή κουζίνα και τακτοποιούσα τα καλογυαλισμένα, μπακιρένια σκεύη, που κρέμονταν πάνω από τον πάγκο, ενώ στην φωτιά έβραζα νερό για το τσάι.

Υπήρξαν κάποια λεπτά απόλυτης σιωπής στο σπίτι, καθώς ο κ. Γοδεφρίδος είχε σταματήσει να τραγουδά. Θα είχε γυρίσει στην κρεβατοκάμαρά του να ντυθεί, ασφαλώς.

Εισέπνευσα με ευχαρίστηση τη ζεστασιά της κουζίνας και απόλαυσα τη γλυκιά ησυχία. Οι μόνοι θόρυβοι ήταν τα κούτσουρα, που τριζοβολούσαν στο τζάκι και το κροτάλισμα από τις φίνες πορσελάνες Βοημίας με τα λεπτά χρυσοδουλεμένα φινιρίσματα, καθώς τις τοποθετούσα στο τραπέζι για το σερβίρισμα του τσαγιού.

Ο κ. Γοδεφρίδος αγαπούσε τα όμορφα γεμάτα φινέτσα αντικείμενα. Έλεγε, ότι τον γέμιζαν με κάποιου είδους προσωρινή ευτυχία!

Το φρυγανισμένο ψωμί άχνιζε και μοσχοβολούσε, σερβιρισμένο ήδη μέσα στην πιατέλα, ενώ ολόφρεσκο βούτυρο, μαρμελάδα από μούρα και κατσικίσιο τυρί ανέδιναν ήδη γαργαλιστικές ευωδίες.

"Πολύ ωραία, πολύ ωραία, αγαπητή μου! Ξυπνήσατε νωρίς, βλέπω!
Όλα έτοιμα και όλα στην ώρα τους!"

Ο κ. Γοδεφρίδος είχε κάνει μια θορυβώδη και χαρούμενη είσοδο στην κουζίνα, φέρνοντας ένα δροσερό αέρα από ακριβή κολόνια και ταμπάκο!

Κάπνιζε τον μυρωδάτο καπνό του μόνο στο δωμάτιό του ή στο γραφείο του και μόνο με τα παράθυρα ανοιχτά!

"Καλημέρα. Το τσάι είναι έτοιμο", είπα σερβίροντάς τον.

"Λοιπόν, πώς κοιμηθήκατε;", ρώτησε με ενδιαφέρον ο κ. Γοδεφρίδος,
ρουφώντας μια μεγάλη γουλιά καυτό τσάι.

"Ελαφρά", απάντησα, ενώ καθόμουν απέναντί του για να πιω το ρόφημά μου.

Πράγματι, μετά τα μεσάνυχτα είχε αρχίσει να φυσάει δυνατά.
Σταμάτησε η χιονόπτωση, αλλά όλη τη νύχτα τα κλαδιά των δέντρων χτυπούσαν με μανία στα παράθυρα,
σαν να ήθελαν, θαρρείς, να εισβάλλουν μέσα στο δωμάτιο, κάνοντας τα παλιά ξύλινα παντζούρια με τους μεντεσέδες να τρίζουν απαίσια.

"Ω! Εγώ κοιμήθηκα σαν πουλάκι, σαν πουλάκι, μα την αλήθεια! Αλλά, αν δεν με απατά η μνήμη μου, εχτές το βράδυ έπεσε στην αντίληψή μου, ότι θέλατε να συνεχίσουμε τη μικρή μας κουβεντούλα! Τι λέτε; Δεν είναι καλύτερα να συνεχίσουμε τώρα, με το φως της ημέρας;"

"Με το φως της ημέρας...", επανέλαβα λίγο αφηρημένα...

"Μα, ναι, φυσικά! Ας την συνεχίσουμε, λοιπόν, πίνοντας το τσάι μας. Συμφωνείτε, αγαπητή μου;", με ρώτησε χαμογελαστά ο κ. Γοδεφρίδος.

Συνεχίζεται....

Κ. Α. Ξ. 2010

Ο κ. Γοδεφρίδος κι εγώ I

2010-06-09T15:57:00.004+03:00

Πίνακας του

John William Waterhouse

English Pre-Raphaelite Painter
(1849 - 1917)

Ophelia

Μέρος 1ον.

"Αστειότητες, αγαπητή μου", είπε ο κ. Γοδεφρίδος κι ελαφροπατώντας, βγήκε από το δωμάτιο, κλείνοντας πίσω του απαλά την πόρτα, χωρίς να σταθεί ν' ακούσει έστω και μια λέξη μου.

Πήγα προς το παράθυρο, αφήνοντας έναν αναστεναγμό, όλο παράπονο, αλλά χαμογέλασα μόλις αντίκρισα τις χαρούμενες νιφάδες του χιονιού, που στροβιλίζονταν σιωπηλά και ξέγνοιαστα πριν πέσουν προσεκτικά στο αφράτο, λευκό στρώμα, που είχε απλωθεί έξω...

"Ω, φίλε μου", είπα στον απόντα κ. Γοδεφρίδο, -τού χρωστούσα την απάντηση!- "όλα είναι υπέροχα, όσο είναι αστειότητες, όπως τα αποκαλείτε! Μα τι γίνεται όταν πάψουν να είναι αστεία, ούτως ειπείν; Και τώρα, μα την αλήθεια, πολύ φοβούμαι, ότι έχουν πάψει..."

Το σκοτάδι άρχισε να απλώνεται στον μακρινό ορίζοντα, ενώ στο τζάκι, μια δυνατή κατακόκκινη φωτιά τριζοβολούσε παιχνιδιάρικα...

Συνεχίζεται...

Κάτια Α. Ξ. 2010

Σκουριασμένοι δείκτες

2010-05-20T18:36:00.001+03:00

Πίνακας του
Pieter Bruegel the Elder
(Flemish painter)
(Born c. 1525, probably Breda, duchy of Brabant [now in The Netherlands]
died Sept. 5/9, 1569, Brussels [now in Belgium])

The Corn Harvest (August)
1565
Oil on wood, 118 x 161 cm
Metropolitan Museum of Art, New York

Details

Αυτή η πόλη με ζώνει
σαν δηλητηριώδες φίδι
τα κτίρια
με παράθυρα που χάσκουν
σαν στόματα νεκρών
εξουσιάζουν τις ανάσες μου
οι άνθρωποι
πάντα σκυθρωποί
βαδίζουν σαν υπνοβάτες
ανάμεσα σε σπασμένα ρολόγια
ο χρόνος δείχνει ακινητοποιημένος
ίσως και ακοίμητος
αυτός, που όλα τα δαμάζει
που όλα τα ορά
που δεν κουράζεται ποτέ.
Κι όσο το φίδι σφίγγεται γύρο μου
τόσο αυτός περιγελά τους δείκτες
που στράβωσαν και σκούριαασαν
σε αναλόγια
παράφωνων συγχορδιών.

Κάτια Α. Ξ. 2010

Άνοιξη

2010-04-18T11:49:00.001+03:00

Πίνακας του
Sandro Botticelli
original name Alessandro di Mariano Filipepi

(born 1445, Florence [Italy]
Died May 17, 1510, Florence)

Primavera
c. 1482
Tempera on panel, 203 x 314 cm
Galleria degli Uffizi, Florence

Details

Ετούτη εδώ η Άνοιξη
σαν μέσα σε καταχείμωνο.

Στον κήπο μου ξεπρόβαλε δειλά
μια φτέρη, μια ανεμώνη
και μια παπαρούνα κατακόκκινη
λες ντροπιασμένη ότι είναι
που ντύθηκε λαμπρά
και μόνη της την έκπαγλη ομορφιά
της Άνοιξης γιορτάζει.

Κάτια Ξ. 2010

Resurrection

2010-04-06T21:02:00.000+03:00

Πίνακας του
Pietro Perugino
(Pietro di Cristoforo Vannucci)
(Born c. 1450, Città della Pieve, near Perugia, Romagna [Italy]
Died , February/March 1523, Fontignano, near Perugia)

The Ascension of Christ
1496-98
Oil on panel, 342 x 263 cm
Musée Municipal des Beaux-Arts, Lyon

Ανάσταση
Όχι της ψυχής
Μα του κορμιού;
Καθόλου
Τότε τι γυρεύεις καρδιά μου
σαν σκιά περιπλανώμενη
στα σκότη του Άδη;
Τι προσμένεις;

Στέγνωσαν τα φιλιά
ξεράθηκαν οι πηγές
που κελάρυζαν γκυκά στ'αυτιά σου.
Τι καρτεράς
γονυπετής
μπροστά σ' ατέρμονη σκάλα;
Κι είναι ψηλή, ατέλειωτη
τα σύννεφα αγγίζει.
Τώρα που οι καμπάνες σιώπησαν
τα κλειδοκύμβαλα ξεκούρδιστα
ρυπαίνουν τη ζωή μου.
Με τα μαλλιά την-δίχως τέλος- σκάλα
σκουπίζω
και με τα χέρια
διώχνω τα αγκάθια.
Το αίμα μου την κοσμεί
με πέταλα πορφύρας.

Τι καρτεράς καρδιά μου
στα μαύρα βάθη;
Ο ένας δείκτης
πάντα μεσάνυχτα θα δείχνει
κι ο άλλος σταματημένος
σε ψυχή βαριά
που τα βήματά της σέρνει
ανάμεσα σε σπασμένα αγάλματα
και ξεραμένες λίμνες
και λυγμούς
που δεν βγήκαν
κι αμπαρώνουν τη ζωή μου
σε σιδηρόφρακτο εφιάλτη.

Κάτια Ξ. 2010

Ραγισματιά Ελπίδας

2010-03-28T19:01:00.002+03:00

Πίνακας του
Giovanni Battista Tiepolo
(Born March 5, 1696, Venice [Italy]
Died March 27, 1770, Madrid, Spain)

Christ Carrying the Cross
1737-38
Oil on canvas, 450 x 517 cm
Sant'Alvise, Venice

Στα ραγισμένα μάτια σου
μια χαραμάδα φως
μια αχτίδα
που μετατρέπεται σε αστροπελέκι.
Βοά η σιγή
όπως μόνον αυτή γνωρίζει
διαλύοντας σε δάκρυα και αίμα
τα μέλη των αθώων αμνών.

Δεν πίστεψα
και στό είχα πει
Είμαι ο Θωμάς ή ο Ιούδας;
Μήπως ο Πόντιος Πιλάτος
που σχίζει τα ιμάτια
και τας χείρας νίπτει;
ακόμα και ο Καϊάφας;
Και τα δεσμά αυτά
μήπως είναι δικά μου;
Να εγκολπώνομαι
το σκότος
και να απεκδύομαι
το φως
κουράστηκα...

Δως μου μια ραγισματιά ελπίδας
και τους ακάνθους σου
με δάκρυα θ'ασπασθώ.

Κάτια Ξ. 2010

Θείον Πάθος και Πάθη

2010-03-23T21:10:00.000+02:00

Στα ηχεία μας σήμερα:
J.S.Bach
Herz und Mund und Tata und Leben, BWV 147

Πίνακας του
Raffaello Sanzio da Urbino
(Born April 6, 1483, Urbino, Duchy of Urbino [Italy]-
Died April 6, 1520, Rome, Papal States [Italy])

Christ Falls on the Way to Calvary
1517
Oil on panel transferred to canvas, 318 x 229 cm
Museo del Prado, Madrid

Καυτά δάκρυα

για ποιό Πάθος;

Για ποια πάθη;

Για τα αργύρια
τριάκοντα τον αριθμόν
οι μάχες απωλέσθησαν
και οι νικητές ηττήθηκαν
σαν όφεις που άλλαξαν ιμάτια
ξεγυμνωμένοι πλέον
ενώπιον κορασίδος αγνής
που υφαίνει ιστόν αράχνης
τυλίγοντας τους γέρικους αιώνες
και εξορύοντας τους οφθαλμούς του Άδη.

Τα πάθη
και το Πάθος
ρούχο μου κουρελιασμένο
δάκρυ μου αστέγνωτο
χέρι μου από μάρμαρο
που αενάως αιμορραγεί.

Κάτια A.Ξ.
Μάρτιος 2010

Die Walküre

2010-03-11T23:54:00.004+02:00

Arthur Rackham The Ride Of The Valkyries 1911

William T. Maud
The Ride of the Valkyries

Μαύρη, δυσοίωνη προβάλλει η βουνοκορφή
απ' τον πυκνό κι αδιαπέραστο
μέλανα δρυμό.
Καταλαγιασμένες από την καταιγίδα αχτίδες
απλώνονται στις κορυφές των δέντρων
τρεμάμενα-δειλά φωτίζοντας
τους στερνούς κυματισμούς των φυλλωμάτων
που θροΐζουν βογγητά και κατάρες
εξιστορώντας γι' αλλη μια φορά
το αμάρτημα των ατσάλινων καρφιών.
Λυσσομανούν οι Βαλκυρίες
απ' τα βαριά τα σύννεφα ξεχύνονται
κραδαίνοντας τις αστραπές
εκτοξεύοντας τους κεραυνούς
ξερνώντας τις φοβερές ιαχές τους
με φλογισμένα μάτια και ακόντια
συντρίβουν - ανελέητες - τους άνδρες
στο άγριο πέρασμά τους.
Αντάρα και κουρνιαχτός
και αίμα
ποτάμια αίμα
στους χρόνους αυτούς τους σκοτεινούς
τους τρισκατάρατους
του ζόφου
και της μαύρης κοιλάδας των δακρύων
στους χρόνους του αποδεκατισμού

Μαύρη η κορυφή
κι απόψε
κι οι πορφυρές αχτίδες
στις δρυς και στις οξιές
αίμα αγνό που ξεδιψά
τις ξεραμένες ρίζες.
Κρυφτείτε, Βαλκυρίες της συμφοράς,
τούτη τη νύχτατ' ατσάλινα καρφιά
μονολογούν ιστορίες αμαρτωλές
που θα σάς πάρουν τη λαλιά...

Κάτια Α. 2010

Κι εδώ, ένα παλαιότερο γραπτό μου, με το ίδιο θέμα, από άλλη σκοπιά...

Ενύπνιον Φωτός

2010-03-02T19:54:00.001+02:00

Πίνακας του
Raffaello Sanzio
Italian painter
(born 1483, Urbino,
died 1520, Roma)

Allegory (The Knight's Dream)
c. 1504
Oil on wood, 17 x 17 cm
National Gallery, London

Αειφόρος η Άνοιξη
υπαγορεύει όνειρα ανθοφορίας
εναποθέτοντας ανεμώνες και κυκλάμινα
στο μαξιλάρι μου
και ζωγραφίζει δάκρυα κρυστάλλων
~αόρατα στους κοινούς οφθαλμούς~
που ρυτιδώνουν
την μόνιμα ακίνητη λίμνη των ενοράσεων
του Θείου Πάθους.

Λαβωμένη η Άνοιξη
και το τόξο στα δικά μου χέρια
που προσφέρουν χυμούς και σπονδές
στον βυθισμένο σε βαθύ λήθαργο Απόλλωνα.

Ενύπνιον φωτός
στεφανωμένο από σκότος
ετούτη η Άνοιξη...

Κάτια Α.Ξ. 2010

Των Ερώτων τα Παραμύθια

2010-02-14T19:17:00.005+02:00

Στα ηχεία μας σήμερα: Medieval Music

Πίνακας του Alessandro Magnasco
Italian painter
~γνωστός και ως Lissandrino ή Il Lissandrino~

(born Feb. 4, 1667, Genoa [Italy],
died March 12, 1749, Genoa)

Έχει κάποιο νόημα η ύπαρξή μας
ή είμαστε μόνο ξερά φύλλα
ριγμένα στο χώμα
που τα παρασύρει ο άνεμος και τα πετά
σε δύσοσμους βάλτους;
Ξερά φύλλα
που τα παίρνει ο έρωτας
και τα νοτίζει με μουχλιασμένα δάκρυα.
Μετά από βαθιές λύπες
απογυμνώνεται η ψυχή
και το κορμί να ξαποστάσει αποζητά
σε ριζά κορμών
μέσ' το φυλλωμένο δάσος
που καλά φυλαγμένα
κρατά τα μυστικά του.
Κι ευτυχώς,
γιατί είναι η μόνη παρηγοριά
που έχει απομείνει
για τις στεγνωμένες
~από τον ανελέητο ήλιο~
υπάρξεις.
Το δάσος
και η απεραντοσύνη της θάλασσας
με τα μεγάλα κύματα
~που κάθε βράδυ με καταπίνουν~
με στοιχειώνουν
στον ύπνο μου
ωθώντας με πιεστικά
να αφήνω σημάδια μελάνης κι αίματος
σε παρθένο χαρτί.

Καθώς τα αντικείμενα γύρο μου
αποκτούν ψυχή,
ενώ οι άνθρωποι χάνουν τη δική τους,
εστιάζω στους ψιθύρους της σκόνης
και της λησμονιάς:
"Έχασες το δρόμο κι άργησες"
Των ερώτων τα παραμύθια
στράγγισαν από χυμούς
ενώ το πρασινόμαυρο δάσος
υγραίνει το μέλλον
των ανεκπλήρωτων πόθων.

Μια ρίζα να γείρω
ν' αποκοιμηθώ
να πάψουν να με στοιχειώνουν
οι παλίρροιες και τα τέρατα.

Μια ρίζα δροσισμένη από γλυκιά αχλή.
Μόνο αυτό
Θέλω

Κάτια Α. Ξ. 2010

Ελληνική νοοτροπία και Ευρώπη

2010-01-12T11:30:00.003+02:00

Θέλουμε να είμαστε Ευρωπαίοι, αλλά με ελληναράδικη νοοτροπία.
Να μη ξεβολευτούμε από τον μακάριο λήθαργό μας. Να μην κουνήσουμε το δαχτυλάκι μας, να αφήνουμε μονίμως τους μισθωτούς και συνταξιούχους να σηκώνουν τα βάρη της εφορίας και εμείς να παρασιτούμε εις βάρος άλλων!
Και όπως πάντα ο Δ. Δανίκας, ως νέος Αίσωπος, τα είπε όλα αυτά σε λίγε γραμμές:

[ ΣΤΗΛΗ ΑΛΑΤΟΣ ]
Χοιροστάσιο
Δημήτρης Δανίκας ddanikas@dolnet.gr
14608565
ΤΟ ΤΕΡΑΤΩΔΕΣ και ακούνητο πρόβλημα αυτού του δύσμοιρου τόπου είναι το Κράτος. Διεφθαρμένο, σπάταλο, διαπλεκόμενο, καθυστερημένο, εχθρικό, παμφάγο, πελατειακό. Σαν το τυμπανιαίο πτώμα Σουλτάνου να έχει μετατρέψει τη χώρα σε προσωπικό του πτυελοδοχείο. Αυτό το παχύδερμο προκαλεί φοροδιαφυγή. Από εκεί η ταφή του πλούτου. Από εκεί το αραλίκι, η πελατεία, ο παρασιτισμός, η καθυστέρηση και η χρεοκοπία. Το στοιχειώδες κάθε κυβερνήτη είναι να ανοίξει χαντάκι και να χώσει στα τάρταρα αυτόν τον ταριχευμένο χοίρο που κοπρίζει ασυστόλως πάνω στους πολίτες. Αυτή η αισιοδοξία μεταδόθηκε από την εκλογική νίκη του Γιώργου. Αυτό το πρώτο, αυθόρμητο χαμόγελο εκατομμυρίων πολιτών. Όμως κάθε μέρα και ένα βήμα όπισθεν στη διαχείριση των ίδιων χωματερών. Η δυσοσμία του χοιροστασίου προκαλεί κοινωνική, οικονομική, υπαρξιακή ασφυξία. Μέχρι στιγμής δεν αλλάζουμε. Δυστυχώς βουλιάζουμε. Επειγόντως το κτήνος πρέπει να πεθάνει εδώ και τώρα!

Τόχω ξαναπεί πολλές φορές!
Να αγιάσει το στόμα σου, αγόρι μου!

Κάτια Α.

Μαθήματα απάτης από τον N. Τάγαρη στη συχνότητα του Best !

2010-01-02T13:08:00.001+02:00

Ακούσαμε, προς μεγάλη μας έκπληξη, την παραίνεση, και μάλιστα δις, να πληρώσουμε 14 - 20 ευρώ τέλη κυκλοφορίας για το μηχανάκι μας και να κολλήσουμε το αυτοκόλλητο στο τζάμι του 2000 κυβικών αυτοκινήτου μας!!!

Δεν θα μάς ενοχλήσει κανείς!

Μάλιστα!

Αυτήν ακριβώς τη συμβουλή μάς έδωσαν στις 02/01/2010 από τη συχνότητα του Best, 92,60 στις 11:45 πμ περίπου.

Και όλα αυτά, επειδή μπήκαν τέλη κυκλοφορίας στα υβριδικά 2000 κυβικών και άνω!

Για να έρθει πρώτος ο πολίτης, λέει ο Τάγαρης κι όχι το κράτος!

Ποιός πολίτης, άραγε;

Αυτός που παρκάρει στους πεζόδρομους, στα πεζοδρόμια, που επιταχύνει, αντί να σταματήσει στις διαβάσεις πεζών, που έχει τα πρωτεία του πιο απρόσεκτου και επικίνδυνου οδηγού στην Ευρώπη; Αυτός ο πολίτης;

Ή μήπως ο άλλος με οδοντιατρείο στο Κολωνάκι, που δηλώνει ετήσιο εισόδημα 1000 ευρώ το χρόνο;

ΕΛΕΟΣ πια, με τον κουτοπόνηρο ελληνάρα!

Θεωρούσα, ότι άρχισε να είναι είδος προς εξαφάνιση, κάτι σαν τους δεινοσαύρους, ένα πράγμα...

Αλλά φευ!

Ούτε και εφέτος θα τον δούμε να "εξαφανίζεται" (μεταφορικά, βεβαίως!)

Τι άλλα μαθήματα απάτης του κράτους μάς περιμένουν άραγε, από τον N. Τάγαρη;

Κάτια Α. 2010

Ευτυχισμένο το 2010 !

2010-01-02T12:40:00.000+02:00

Είθε να φέρει στον καθένα μας τα καλύτερα!

Pieter Bruegel the Elder

Babel

Pieter Bruegel the Elder

2009-12-25T16:06:00.002+02:00

Pieter Bruegel, the Elder

(born c. 1525, probably Breda, duchy of Brabant [now in The Netherlands]

died Sept. 5/9, 1569, Brussels [now in Belgium])

Ένας από τους σημαντικότερους ζωγράφους της Φλαμανδικής σχολής

και από τους πλέον αγαπημένους μου.

Είχα την ευτυχία να θαυμάσω μερικά από τα μνημειώδη έργα του στο
Βασιλικό Μουσείο Καλών Τεχνών

στις Βρυξέλλες.

Το μουσείο

(φωτο τραβηγμένες από εμένα - καλοκαίρι 2008)

Winter Landscape with Skaters and Bird Trap

1565

Oil on panel, 37 x 55,5 cm

Musιes Royaux des Beaux-Arts, Brussels

Details

The Census at Bethlehem

1566

Oil on oak, 116 x 164 cm

Musιes Royaux des Beaux-Arts, Brussels

Details

The Massacre of the Innocents

1565-67

Oil on panel, 111 x 160 cm

Kunsthistorisches Museum, Vienna

Details

Κάτια Α. 2009

Η ατάκα της χρονιάς δια στόματος Woody Allen

2009-12-12T14:31:00.002+02:00

Ή, ακριβέστερα, δια πένας Woody Allen, στο σενάριο της τελευταίας του ταινίας

"Whatever Works" (2009)

Λέει λοιπόν, ο φοβερά οξυδερκής Woody:

"Τι κι αν η Αμερική έβγαλε μαύρο πρόεδρο; Στη Νέα Υόρκη εξακολουθείς να μη βρίσκεις ταξί".

Επεκτείνοντας την ευφυέστατη ατάκα στα ελληνικά πράγματα, θα έλεγα:

Τι κι αν η Ελλάδα εξέλεξε σοσιαλιστή πρωθυπουργό; Στους πεζόδρομους εξακολουθούν να παρκάρουν τροχοφόρα παντός είδους.

Θα ρωτούσε- και εύλογα- κάποιος: Μόνο αυτό εξακολουθεί να συμβαίνει;

Φυσικά όχι!

Εξακολουθούν να υφίστανται ΟΛΑ ΤΑ ΔΕΙΝΑ!

Οπότε, πού καταλήγουμε;

1ον. Ότι ο Woody Allen ήταν και παραμένει ο ακριβέστερος φακός αποτύπωσης των περί την ανθρώπινη ύπαρξη πραγμάτων.

2ον. Ότι ο καθένας από εμάς είναι αναγκαίο να πειθαρχήσει σε κανόνες και νόμους.

3ον. Ότι ειλικρινά, δεν με νοιάζει πλέον καθόλου, αν ο πρωθυπουργός είναι μαύρος, άσπρος, κίτρινος, κόκκινος ή πορτοκαλί, αν δεν μπορεί να μού κάνει την καθημερινότητά μου καλύτερη! Ποιοτική, βρε αδερφέ!

Δηλαδή, βαρέθηκα να μού πουλάνε φούμαρα για μεταξωτές κορδέλες!

Καλές γιορτές!

Κάτια Α. 2009

Das weisse Band

2009-11-06T14:28:00.003+02:00

Das weisse Band

(Η Λευκή Κορδέλα)

Palme d'Or

Cannes Festival 2009

Written and Directed

Michael Haneke

Χιλιάδες αριστοτεχνικές, αλλά επώδυνες βελονιές συνθέτουν αυτόν τον εξαίσιο καμβά, που είναι η καινούργια ταινία του Haneke, του σκηνοθέτη, που λατρεύω να λατρεύω.

Η κατακλείδα του έργου απλή, κατανοητή, αληθινή, πέρα από κάθε αμφισβήτηση και διαχρονική όσο ο ίδιος ο άνθρωπος!

Η βία γεννάει βία!

Η στρέβλωση, η στέρηση και απομάκρυνση από τους φυσικούς νόμους κατά την διαπαιδαγώγηση του ατόμου και δη του μικρού και "αθώου" παιδιού, μόνο στρεβλώσεις, ανωμαλίες και βίαιους-φασιστικούς χαρακτήρες μπορεί να μαιεύσει.

Επάνω σ' αυτήν την θεμελιώδη αρχή βασίζονται όλα τα φασιστικά-κυριαρχικά καθεστώτα ανά την υφήλιο.

Αλλά, αυτό είναι ένα θέμα, στο οποίο έχω αναφερθεί επανειλημμένα,
με αφορμή είτε άλλες ταινίες, είτε πολιτικά δρώμενα.

Aς επανέλθω,λοιπόν, στον Haneke και στην "Λευκή Κορδέλα" του.

Τι είναι αυτή η περίφημη λευκή κορδέλα;

Είναι το σύμβολο της αγνότητας, που ο πάστορας της μικρής κωμόπολης, όπου διαδραματίζεται η ιστορία, περνάει στα χέρια των παιδιών του για να τούς υπενθυμίζει το ύψιστο καθήκον να παραμένουν αγνά.

Μακριά από όλα τα αμαρτήματα κατά την Καινή Διαθήκη.

Μια θεοκρατική αντίληψη, λοιπόν, διέπει όλα τα μέλη της ευυπόληπτης μικρής κοινωνίας, η οποία, σαφώς είναι μια μικρογραφία σύμπασας της κοινωνίας στην οποίαν διαβιεί το ανθρώπινο ον.

Τα νοήματα της ταινίας απλά και καθαρά σαν το γάργαρο νερό!

Πολλοί μεγάλοι σκηνοθέτες έχουν κάνει κινηματογραφικές διατριβές στα τεράστια θέματα της κοινωνικής προκατάληψης, της κοινωνικής διάβρωσης, της κοινωνικής υποκρισίας, της υποβόσκουσας βίας κλπ

Και πολλοί έχουν δώσει αριστουργήματα!

Έτσι αρκετοί, κριτικοί ταινιών και μη, παραλλήλισαν τον Haneke με τον Carl Dreyer και τον Ingmar Bergman.

Εγώ θεωρώ, ότι ο Haneke, με τις ταινίες-αριστουργήματα της μέχρι τώρα πορείας του, είναι μια σχολή από μόνος του.

Με την "Λευκή Κορδέλα" πατάει γερά στον γερμανικό ιμπρεσιονισμό, για να δώσει το δικό του μοναδικό στίγμα στην 7η Τέχνη.

Συντονισμένα στην εντέλεια κάδρα, ακίνητη κάμερα, μαυρόασπρο αλλά θολό φιλμ, χωρίς τη λάμψη του μαυρόασπρου αμερικανικού film noir, ή του τέλειου contrast της γαλλικής nouvelle vague, με λόγια που αρθρώνονται και λόγια που αποσιωπούνται,

με διάχυτο, καθαρό φωτισμό, που αποφεύγει τις γωνίες και τις βαριές φωτοσκιάσεις,

όλα στο φως του καθωσπρεπισμού και της εϋυποληψίας,
αλλά με κλειστές πόρτες, σφραγισμένα παράθυρα, σφιγμένα στόματα και μουντές, σκυθρωπές εκφράσεις,

ο Haneke κάνει μια πραγματεία επάνω στην υποτυπώδη ζωή και στην αληθινή ζωή, στον κατ' επίφασιν έρωτα, αλλά και στον αληθινό έρωτα, στα κατά συνθήκη ψεύδη και στα ψεύδη που καταστρέφουν ολόκληρες κοινωνικές δομές.

Μια συγκλονιστική πραγματεία, μια αριστουργηματική ηθογραφία, μια διεισδυτική ανάγνωση των κοινωνικών δρώμενων από καταβολής κόσμου!

Κι όλα αυτά τόσο απλά, απέριττα, λιτά, μινιμαλιστικά και σχεδόν βουβά!

Κι έχοντας κατορθώσει, όπως σε όλες του τις ταινίες, να εκμαιεύσει το μέγιστο των δυνατοτήτων των ηθοποιών του!

Ένας σκηνοθέτης-δημιουργός, σύγχρονός μας, στην πλήρη δημιουργική του άνθιση!

Μα, δεν είμαστε απίστευτα τυχεροί;

Κάτια Α. 2009

(My) Avatar(s)

2009-11-01T14:16:00.006+02:00

Αναμένοντας με αγωνία την πολλά υποσχόμενη ταινία "Avatar"
του James Cameron,

και διαβάζοντας τα στατιστικά στοιχεία, για το πόσο ραγδαία εξαπλώνεται η διαδικτύωση των ανθρώπων στον πλανήτη, σκέπτομαι πόσοι από εμάς, παράλληλα με την "πραγματική πραγματικότητα", ζούμε και σε μια άλλη, εικονική πραγματικότητα!

Μα, ναι! Είμαστε ισορροπημένοι, κοινωνικοί, έχουμε τις δραστηριότητές μας, τις επαγγελματικές μας υποχρεώσεις, τις σπουδές και όλα αυτά τα πολύ αληθινά.

Αλλά, παράλληλα έχουμε δημιουργήσει και τα δικά μας avatars. Και τα βρίσκουμε διασκεδαστικά, ενίοτε και χαριτωμένα.

Τα ντύνουμε, τα φροντίζουμε, τούς αλλάζουμε ρούχα και χρώμα μαλλιών, ενίοτε μάς ζητούν τα τα ταΐσουμε κιόλας!
Προσωπικά, δεν γνωρίζω κανένα στον κύκλο μου- και είναι αρκετά μεγάλος!- που να έχει παραλείψει αυτό το "ύψιστο καθήκον", να δημιουργήσει δηλαδή το δικό του avatar!

Τι μάς εξωθεί να φτιάχνουμε αυτά τα συμπαθητικά "mini me" και να τα κινούμε κατά τις επιταγές του application?

Θα εξομολογηθώ κάτι: Όταν ήμουν μικρή, κάπου στα 10-12, η πιο σφοδρή επιθυμία μου ήταν να έχω ένα κουκλόσπιτο με μικροσκοπικά ανθρωπάκια, ζωντανά, και να παρακολουθώ κάθε τους δραστηριότητα! Mα κάθε!

Αρκετά spooky, ε;

Μεγαλώνοντας, άρχισα να "παίζω", με την καλή έννοια, με πραγματικούς ανθρώπους, φλερτ, έρωτες, αγάπες, χωρισμοί...

Τι να το κάνεις, όμως;

Εμφανίζονται, ξαφνικά, τα applications (εφαρμογές ή online παιχνίδια), για να σε μετατρέψουν σε ηδονοβλεψία του εαυτού σου!

Μήπως, όμως, αυτή είναι η λέξη κλειδί, στην οποίαν βασίζεται η τρομακτική επιτυχία

των apps και η κατακλυσμιαία δημιουργία εικονικών λιλιπούτειων, δηλαδή, avatars;

Μήπως τρελαινόμαστε να βλέπουμε τον εαυτό μας από ψηλά και να τον κατευθύνουμε εμείς και μόνον εμείς, σε μια κοινωνία, όπου τα πάντα είναι προδιαγεγραμμένα για μάς από άλλους;

Μπα! Κι αυτή μια ψευδαίσθηση είναι, τελικά.

Τα applications είναι κι αυτά προγραμματισμένα!
Τα avatars έχουν συγκεκριμένες δυνατότητες.

Είτε στην πραγματική, είτε στην εικονική ζωή, λοιπόν, η υπέρβαση είναι δύσκολη έως ακατόρθωτη.

Μένει σε μάς να επιλέξουμε ποιες υπερβάσεις θέλουμε να κάνουμε.

Κάτια Α. 2009

My Avatars

and the real me

Το Αίμα στο Ρόπτρο

2009-10-29T14:35:00.002+02:00

Στα ηχεία μας σήμερα:
Giacomo Puccini
(22 December 1858 – 29 November 1924)

Πίνακας του
Edvard Munch
(12 December 1863 – 23 January 1944)

Ανοίγεις εκείνη την πόρτα τη κλειστή

γρατζουνίζοντας την με τα νύχια σου

τρυπώντας τις σάρκες σου στο γδαρμένo ξύλο

και ματώνοντας το ρόπτρο

που με τόση προσοχή κάρφωσα πριν χρόνια

επάνω στη λουστραρισμένη επιφάνειά της

Κι εγώ από το σκοτεινό δωμάτιο

κρατώντας την αναπνοή μου

σε κοιτώ και σ' αφουγκράζομαι

και τρέμω

μήπως το σκοτάδι μου

ρίξει επάνω σου απότομα την μαύρη αυλαία

και σε πετρώσει

και μείνεις μισός μέσα και μισός έξω από το δωμάτιο

Τι κρίμα! Η πόρτα κλειστή είναι γραφτό να μένει

έτσι την πέτρα σου σε χίλια δυό κομμάτια

θα χρειαστεί να σπάσω

μα θάχει μονάχα απομείνει

λίγο απ' το αίμα σου πάνω στο ρόπτρο...

Αυτό ήσουν εσύ

Κάτια Α. 2009

Antichrist-Μια παγανιστική αποθέωση του χάους

2009-10-12T21:20:00.009+03:00

Antichrist (2009)

Written and directed

Lars von Trier

Dedicated to

Andrei Tarkovsky

"I can offer no excuse for 'Antichrist' ... other than my absolute belief in the film — the most important film of my entire career!"

Lars von Trier

Αφιερωμένη στον Tarkovsky, η νέα ταινία του Lars von Trier, με Ταρκοφσκικά πλάνα, με αργή, υπνωτιστική, υποβλητική σκηνοθεσία, με ένα stalker, τη γυναίκα, το θηλυκό, τη δαιμόνια πλευρά της ζωής και της φύσης.

Είναι πραγματική stalker η γυναίκα κατά τον von Trier; Είναι αυτή που θηρεύει, είναι ο αληθινός κυνηγός στο ανηλεές παιχνίδι της φύσης και των φύλων;

Είναι όντως αυτή, που παγιδεύει το θύμα της, βαδίζοντας δειλά και προσεκτικά, γεμάτη δήθεν ανασφάλειες και φοβίες, αλλά καμουφλαρισμένη κάτω από χιλιάδες διαφορετικά πρόσωπα;

Είναι αυτή, που πνίγει στην άβυσσο του κόλπου της τις επιθυμίες και τη λαγνεία των ανδρών;

Και είναι αυτή, που συγχρόνως γεννά και σκοτώνει;

Ναι, κατά τον von Trier η γυναίκα είναι ένας ανιχνευτής και θηρευτής, που ενώ φοβάται την Εδέμ, τη φύση, το αρχέγονο, μόλις βρεθεί εκεί, ανακτά όλα τα καταπιεσμένα της ένστικτα και μετατρέπεται σε φονική παγίδα.

Καθόλου κολακευτικό σχόλιο ή διαπίστωση για τη γυναίκα.

Κι όμως!

Η γυναίκα χρησιμοποιεί τον σεξουαλικό έρωτα ως υπέρτατο εργαλείο στην σχέση της με τον άνδρα.

Η μητρότητα είναι, λοιπόν ένα πρόσχημα;

Τι ρόλο παίζει στο ξεδίπλωμα της γυναίκας-φύσης-δαίμονα;

Στρεβλά αρχέτυπα δημιουργούν στρεβλώσεις στους απογόνους.

Η "αυτή", ( Charlotte Gainsbourg ), βάζει μόνιμα τα παπούτσια του παιδιού της ανάποδα, με αποτέλεσμα να δημιουργηθούν δυσμορφίες στα πόδια του.
Είναι αυτή πράγματι η αιτία για τον θάνατο του παιδιού;
Σαφής ο υπαινιγμός του σκηνοθέτη.

Η "αυτή", τη στιγμή που το παιδί ήταν μόνο, είχε βυθίσει στην άβυσσό της το πέος του "αυτού" ( Willem Dafoe ), και απολάμβανε την ηδονή.

Ένα καυστικό σχόλιο του σκηνοθέτη για την ανικανότητα πλήθους γυναικών, για τις οποίες η μητρότητα είναι ένα από τα καθήκοντα, που επιβάλλουν οι κοινωνικές συμβάσεις.

Η "αυτή", όταν νιώθει ότι αυτός ίσως φύγει, γίνεται βαρίδι στα πόδια του.

Αυτοβιογραφικός; Καταδυόμενος στα δικά του απύθμενα, χαώδη βάθη;
Μα, βέβαια!
Όλοι οι μεγάλοι σκηνοθέτες είναι αυτοβιογραφικοί!
Αλίμονο, αν δεν ήταν.

Όλοι έχουμε βιώσει το βαρίδι του άλλου να μάς κρατά καθηλωμένους και ματωμένους.

Η "αυτή" ευνουχίζει και ευνουχίζεται.
Όχι από τύψεις για την απώλεια του παιδιού.

Αλλά από εκδικητική μανία.
Η μανία αυτή, να ματώσουμε τον άλλον και να ματωθούμε, είναι ο Αντίχριστος, μέσα μας, λέει ο Trier, Και ο φόβος.
Οι φόβοι και οι φοβίες μας, το φίδι που μάς κατατρώει.
Ο φόβος "αυτής" γίνεται ο καταλύτης.
Ο φόβος μη μείνει μόνη.

Μια άλλη Μήδεια, λοιπόν, μόνο που το παιδί έχει ήδη θυσιαστεί.

Η φύση γίνεται σύμμαχος για να παγιδεύσει.

Η γυναίκα, που φοβάται μην εγκαταλειφθεί από αυτόν που τής προσφέρει την ηδονή, το πρωταρχικό ένστικτο, γίνεται ανελέητη, λέει ο Trier. Σαν τη Φύση, που είναι χαώδης και επίσης ανελέητη.

Η φύση ξυπνά πρωτόγονα ένστικτα και άγριο σεξουαλισμό.
Απόλυτα αληθινό!

Ο Trier, μάς καλεί να ξεχάσουμε τα ωραία, χριστιανικά, ηθικοπλαστικά και οικολογικά παραμύθια και να βιώσουμε τη Φύση, αλλά και τη γυναικεία φύση, στις πραγματικές της διαστάσεις.

Μια παγανιστική αποθέωση του χάους και της πλήρους αταξίας.
Σαν αυτήν που ελλοχεύει στα βάθη της ανθρώπινης ψυχής και στο μυαλό.

Συμφωνούμε, δεν συμφωνούμε, λίγη σημασία έχει.

Η ταινία ακουμπά σε θεμελιώδεις αρχές.

Αυτό κανείς δεν μπορεί να αμφισβητήσει.

Κάτια Α. 2009

Στα ηχεία μας το έργο "Lascia ch'io pianga" του G. F. Händel

(από το soundtrack της ταινίας)

Lars Von Trier: Director’s Confession

Two years ago, I suffered from depression. It was a new experience for me. Everything, no matter what, seemed unimportant, trivial. I couldn’t work.

Six months later, just as an exercise, I wrote a script. It was a kind of therapy, but also a search, a test to see if I would ever make another film.

The script was finished and filmed without much enthusiasm, made as it was using about half of my physical and intellectual capacity.

The work on the script did not follow my usual modus operandi. Scenes were added for no reason. Images were composed free of logic or dramatic thinking. They often came from dreams I was having at the time, or dreams I’d had earlier in my life.

Once again, the subject was “Nature,” but in a different and more direct way than before. In a more personal way.

The film does not contain any specific moral code and only has what some might call ‘the bare necessities’ in the way of a plot.

I read Strindberg when I was young. I read with enthusiasm the things he wrote before he went to Paris to become an alchemist and during his stay there ... the period later called his “inferno crisis” - was “Antichrist” my Inferno Crisis? My affinity with Strindberg?

In any case, I can offer no excuse for “Antichrist”. Other than my absolute belief in the film - the most important film of my entire career!

Lars von Trier, Copenhagen, 25/03/09.

Α. Σπηλιωτόπουλος σε δελτίο ειδήσεων

2009-09-30T21:27:00.001+03:00

Συγκεκριμένα στο δελτίο ειδήσεων του MEGA, πριν από λίγο:
"Δεν μπορούμε να είμαστε αρεστοί σε όλους"
Μα, βεβαια!
Εσείς έχετε ταχθεί να είστε αρεστοί στο μεγάλο κεφάλαιο, στο οποίο, την τελευταία πενταετία, προστέθηκε και η...ευγενής τάξη των τραπεζιτών! Οποία διαπίστωση, λοιπόν!
Διαφωτιστικότατη!
Τίποτα άλλο διαφωτιστικό έχετε να πείτε, πέραν του ερωτήματος "πού θα βρείτε τα λεφτά;"
Έχει κολλήσει η βελόνα, αλλά για το Βατοπαίδι, τα ομόλογα, τις πυρκαγιές, τους αποχαρακτηρισμούς δασικών περιοχών, την κάλυψη των σκανδάλων και των υπαιτίων τους και για μύρια όσα άλλα, επικρατεί απόλυτη σιωπή.
Φυσικά, η ΝΔ προσπαθεί να παίξει επαρκώς το επικοινωνιακό παιχνίδι, στο οποίο τόσο ταλέντο επέδειξε και το οποίο στην ουσία την ξελάσπωσε από τα χειρότερα δεινά σε καιρούς μεγάλης κρίσης.
Αλλά δεν έχουν αντιληφθεί οι επικοινωνιολόγοι, ότι ο προσανατολισμός του πολίτη έχει αλλάξει δραματικά!
Όπως πάντα, όταν το αντιληφθούν, τα γεγονότα και οι καταστάσεις θα τούς έχουν αφήσει πολύ πίσω, όπως συνήθως γίνεται στην Ελλάδα.
Όσο για τον σχολιαστή-δημοσιογράφο κ. Πρετεντέρη με το περισπούδαστο ύφος, νομίζω, ότι επιθυμεί διακαώς να ξαναδεί τον Κ. Καραμανλή πρωθυπουργό!
Δυστυχώς, όμως, όσο κι αν πλαγίως και τεχνηέντως στέλνει επικοινωνιακές συμβουλές στο Κ.Καραμανλή, δεν εισακούγεται.
Αλλά και η Ο. Τρέμη την ίδια αγωνία έχει, αν και εντελώς ανέκφραστη.

Κάτια Α.

This living hand

2009-09-30T11:24:00.000+03:00

Από την

(Ε' Ι.Π.Μ.) 1. John Keats - This living hand

στην οποίαν έλαβα μέρος...

This living hand, now warm and capable
Of earnest grasping, would, if it were cold
And in the icy silence of the tomb,
So haunt thy days and chill thy dreaming nights
That thou wouldst wish thine own heart dry of blood
So in my veins red life might stream again,
And thou be conscience-calmed—see here it is—
I hold it towards you.

John Keats

Το χέρι που πάλλεται

Το χέρι αυτό, που τώρα πάλλεται από θέρμη και μπορεί

με δύναμη ν' αρπάζει, ακόμα κι αν παγωμένο ήταν

και μεσ' σε τάφου νεκρική σιωπή

το ίδιο θα στοίχειωνε τις μέρες σου κι ανατριχίλα θα΄φερνε στα όνειρά σου

τόσο που θα ευχόσουν η καρδιά σου να στραγγίξει από αίμα

και στις φλέβες μου κόκκινη η ζωή ν' αρχίσει να ξανακυλά

για νάσαι αναπαυμένη στη συνείδηση-να δες, εδώ είναι-

κι είναι δικό σου.

Απόδοση : Lorelei am Rhein

Μετά το debate

2009-09-21T23:59:00.002+03:00

Όχι, δεν θα κάνω κριτική σε όσα ακούστηκαν στο περίφημο debate,

εκτός από την αναφορά στο φανφαρόνικο ύφος κάποιων, δημοσιογράφων κυρίως, και το "παιδί-του-λαού-μόνο- ψάχνει" μότο κάποιου άλλου.

Απλά θα επαναφέρω
μια παλαιοότερη ανάρτησή μου, (18 Σεπτεμβρίου, 2007),

που κρίνω, ότι εξακολουθεί να με εκφράζει απόλυτα.

Ο Γιώργος Παπανδρέου είναι ένας κατ' εξοχήν καθαρόαιμος, Ευρωπαϊκών προδιαγραφών πολιτικός!
Χαμηλών τόνων, τίμιος και μέχρι στιγμής αδιάφθορος!
Όμως, το να προσπαθείς να κάνεις Δυτικοευρωπαϊκού τύπου πολιτική στην Ελλάδα της λαμογιάς και της ρουσφετολογίας, φαντάζει όνειρο θερινής νυκτός!
Ουτοπιστικό και προς το παρόν ανέφικτο.
Ο σοσιαλισμός φθίνει στην Ευρώπη της παγκοσμιοποίησης, αλλά ακόμα και με συντηρητική και δεξιά πολιτική, οι χώρες του κύριου κορμού της ΕΕ, πορεύονται με βήματα προόδου και ανάπτυξης.
Αν το ΠΑΣΟΚ είχε καθαρή δεξιο-νεοσυντηρητική απόκλιση, θα προσήλκυε πολύ περισσότερους ψηφοφόρους, όπως έγινε επί προεδρίας Σημίτη.
Είναι μεγάλο λάθος και κακή εκτίμηση να αναλύεται η ήττα του ΠΑΣΟΚ πχ σε έλλειψη προγράμματος ή απουσία σαφούς προσανατολισμού.
Ο προσανατολισμός του σύγχρονου ΠΑΣΟΚ είναι σαφής και είναι ο σοσιαλισμός!
Με το ίδιο σκεπτικό, τότε, η Νέα Δημοκρατία,
με ανύπαρκτο πολιτικό σχεδιασμό,
και παραπαίουσα ανάμεσα σε (προσπάθεια να φανεί ) κεντρώα
και δεξιά συντηρητική πολιτική, επί τριάμισυ χρόνια, έπρεπε υπό αυτές τις συνθήκες, να υποστεί συντριπτική ήττα.
Μέγα λάθος, κι επίσης κακή εκτίμηση είναι, ότι οι ψηφοφόροι απέκτησαν αριστερή συνείδηση.
Η αριστερά στο σύνολό της αύξησε την δύναμή της, εν μέρει από μερίδα νέων ψηφοφόρων, αλλά κυρίως από την "αριστερή", την πλέον σκληροπυρηνική, δηλαδή πτέρυγα του ΠΑΣΟΚ!
Αυτοί οι οποίοι δεν πείσθηκαν, ότι ο Γιώργος Παπανδρέου είναι ένας καθαρά σοσιαλιστής
πολιτικός, που θα μπορούσε να εντάξει τη χώρα στο Ευρωπαϊκό μοντέλο σοσιαλισμού στράφηκαν στα αριστερά κόμματα, και θεωρώ ότι ο ΣΥΡΙΖΑ έλαβε την μερίδα του λέοντος.
Αν το ελληνικό εκλογικό σώμα είχε αποκτήσει αριστερή συνείδηση, δεν θα είχαμε το φαινόμενο της εκπροσώπησης της πλέον συντηρητικής παράταξης του ελληνικού λαού στην Βουλή!
Αυτό το γεγονός, από μόνο του, χωρίς περαιτέρω αναλύσεις, καταρρίπτει την θεωρία περί νέου αριστερού προσανατολισμού.
Αν, σύμφωνα με τις πλέον αισιόδοξες εκτιμήσεις, η αύξηση της αριστεράς δεν είναι συγκυριακή, αυτή θα έχει συνέχεια.
Εκτιμώ, όμως ότι, αν το ΠΑΣΟΚ αποκτήσει ένα δεξιόστροφο πρόσωπο, με συντηρητικές αρχές, θα συσπειρώσει τους συντηρητικότερους ψηφοφόρους του, που έχουν μετακινηθεί προς τη ΝΔ στις δύο τελευταίες εκλογικές αναμετρήσεις.

Το στοίχημα, λοιπόν, παίζεται για όλες τις πολιτικές δυνάμεις της χώρας!
Το ΛΑΟΣ "κλέβει" τους πλέον συντηρητικούς από την δεξιά του Καραμανλή και οι αριστερές δυνάμεις την πλέον αριστερή πτέρυγα του ΠΑΣΟΚ.
Οι νέοι ψηφοφόροι, σαν εκλογική δυναμική συνιστώσα, θα δώσουν πλέον καθαρό στίγμα προσανατολισμού στις επόμενες βουλευτικές εκλογές, και η νεοσυντήρηση του ΛΑΟΣ, θα αυξήσει τις δυνάμεις της, όσο ο Καραμανλής κάνει, έστω και κατ' επίφασιν, κεντρώα πολιτική, βάζοντας στον πάγο το τρίπτυχο Πατρίς-Θρησκέια-Οικογένεια.
Η σαφής διαχωριστική γραμμή, που έχει χαραχτεί από την "πολιτική" Χριστόδουλου, στοίχισε στην ΝΔ πολλούς συντηρητικούς ψηφοφόρους από το κυρίως σώμα της.
Από τους συγκυριακά ψηφίσαντες την δεξιά παράταξη στις προηγούμενες εκλογές, στις 17 Σεπτέμβρη μέρος στράφηκε προς τα αριστερά, εξ αιτίας των σκανδάλων και των πρόσφατων καταστροφών και θανάτων από τις πυρκαγιές και ένα άλλο τμήμα, στράφηκε προς τον καθαρά εθνικόφρονα συντηρητισμό του ΛΑΟΣ.

Η ΝΔ "πήρε μεν, κεφάλι" στις εκλογές του 2007, αλλά όλοι το γνωρίζουν, ότι πλέον το παιχνίδι για τις μελλοντικές πολιτικές εξελίξεις παίζεται στην Χαριλάου Τρικούπη.
Σύσσωμος ο πολιτικός κόσμος αναμένει την κίνηση του ΠΑΣΟΚ.
Στροφή προς τα δεξιά, με ηγεσία Ευάγγελου Βενιζέλου, οπότε η ΝΔ αναγκάζεται να προβεί προς μία νέα κοινωνική πολιτική, πράγμα πολύ δύσκολο, μια και το κύριο στήριγμά της είναι το μεγάλο κεφάλαιο,
ή σαφής, καθαρόαιμη Ευρωπαϊκή σοσιαλιστική πολιτική, με Γιώργο Παπανδρέου, για την οποίαν πολιτική, θα ωριμάσουν σιγά-σιγά οι συνθήκες στην Ελλάδα και θα είναι έτοιμος ο πολίτης σε μερικά χρόνια...

Το μέλλον είναι εδώ!

Λ.Κ 2007

'9'

2009-09-13T22:40:00.001+03:00

Ο εφιαλτικός κόσμος του
Otto Dix,

ζωντανεύει στο

"9"

του

Tim Burton

Παρουσίαση της ταινίας προσεχώς.

Κάτια Α.

Το Τώρα

2009-09-06T14:32:00.002+03:00

Στα ηχεία μας σήμερα:

Bryan Ferry

(Bête Noire, Windswept

Nocturne, Which Way To Turn)

Photos, header included,
taken by me

Naoussa, Paros 2009

and

Full Moon at Paros Aug., 2009

Τα λευκά και τα μαύρα

αγκαλιάζουν το μυαλό μου

τώρα είναι η στιγμή

μα ποτέ δεν φτάνει το τώρα

ανέμη τυλιγμένη σε παιδικό παραμύθι τεράτων

σκύβει να πιει από το ποτάμι της άρνησης

τρίζει η σκάλα

και δέρνονται τα παντζούρια

από τον άνεμο που λυσσομανά

και τα λευκά

με αφελή ασυνέπεια

χαμογελούν σε ραγισμένους τοίχους

ενώ τα μαύρα...

γαντζώνονται στην ψυχή μου

και την τυραννούν

με ήχους άσκοπους

και αφέγγαρες πανσελήνους

Αύγουστος 2009

Κάτια Α.

Ερείπια Εκπάγλου Καλλονής

2009-08-21T18:02:00.008+03:00

Στα ηχεία μας σήμερα:

I Muvrini

Beauty

Πανέμορφα νεοκλασσικά,

εγκαταλελειμμένα από το δυσλειτουργικό μας κράτος,

παρακμάζουν με αξιοπρέπεια...

ενώ κάποια άλλα ανθούν,

στολίζοντας μοναδικά την μουντή καθημερινότητα

των μεγαλουπόλεων...

...and the beast....

Ποιοί άνοες, άνευ παιδείας, αισθητικής, φαντασίας και οράματος σχεδιαστές πόλεων,

αρχιτέκτονες, μηχανικοί, εργολάβοι και λοιποί "τεχνογνώστες"

αποφάσισαν και έκριναν, ότι ο σύγχρονος Έλληνας μπορεί να βιώνει την καθημερινότητά του μέσα σε αυτά τα τερατουργηματκά κουτιά;

Το μεγαλύτερο ανοσιούργημα αισθητικής έχει συντελεσθεί στις πόλεις της ελληνικής επικράτειας

και είναι δυστυχώς,

ΜΗ ΑΝΑΣΤΡΕΨΙΜΟ!

Πανέμορφα ερείπια στην Κορσική

Απ' έξω...

Κι από μέσα....

Μήπως, οι "άλλοι" ξέρουν κάτι περισσότερο από εμάς;

Μήπως σέβονται περισσότερο το περιβάλλον,

την ιστορική τους συνέχεια και συνοχή,

εν κατακλείδι, τον ίδιον τους τον εαυτό;

Μήπως...;;;

Κάτια Α.

Σημ. Όλες οι φωτογραφίες της ανάρτησης, καθώς και η φωτό της προμετωπίδας,

τραβήχτηκαν από την υπογράφουσα (Ιούλιος-Αύγουστος 2009

και Απρίλιος 2009) .

Iles Sanguinaires-Ajaccio-Corse

2009-07-30T00:48:00.004+03:00

Με το υπέροχο ηλιοβασίλεμα, που απλώνει τα μαγευτικά του χρώματα, στα δύο κλιπάκια, που τράβηξα στα νησιά Sanguinaires, στο Αιάκειο της Κορσικής, αυτόν τον Ιούλιο,
σάς εύχομαι έναν πανέμορφο Αύγουστο, γεμάτον ξεγνοιασιά, θάλασσα, αρμύρα, κύμα, ήλιο, έρωτα, δροσερές μέρες και καυτές νύχτες, όπως ακριβώς τις θέλετε...κατά προτίμηση ξέφρενες, γεμάτες χρώματα, αρώματα, πλανευτικές μελωδίες ή άγρια beat...

Με λευκά, αέρινα, μακριά φορέματα και φλατ μπαλαρίνες οι κυρίες και λινά κοστούμια στο χρώμα της άμμου οι κύριοι, ας σtροβιλιστούμε κάτω από το εκτυφλωκικό αυγουστιάτικο φεγγάρι σαν οπτασίες της δικής μας φαντασίας, σε ένα βελούδινο βαλς, που θα μάς συντροφεύει για πολλά-πολλά χρόνια....

Να περάσετε υπέροχα και κυρίως καλοκαιρινά!

Katia A. 2009